ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ
Αθήνα, 22 Ιουνίου 2004
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ
ΣΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΜΟΝΑΔΑΣ
ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΝΟΣΗΛΕΙΑΣ
ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ «ΣΩΤΗΡΙΑ»
Κυρίες και κύριοι,
Με ιδιαίτερη χαρά εγκαινιάζω σήμερα την πρότυπη ογκολογική μονάδα ημερήσιας νοσηλείας του νοσοκομείου «Σωτηρία». Μια μονάδα με άρτιο ηλεκτρονικό εξοπλισμό που τηρεί τα διεθνή πρότυπα και υψηλές προδιαγραφές. Με υποδομές που τίθενται στην υπηρεσία των ασθενών, που διευκολύνουν το έργο του ιατρικού προσωπικού και που μπορούν βέβαια να χρησιμοποιηθούν για την προαγωγή της επιστημονικής έρευνας.
Κυρίες και κύριοι,
Η ογκολογική μονάδα που εγκαινιάζουμε σήμερα θέτει στην υπηρεσία των ασθενών όλες τις τελευταίες εξελίξεις στον τομέα της ιατρικής αντιμετώπισης της νόσου, παρέχει στους ασθενείς και στους συγγενείς τους ένα ανθρώπινο περιβάλλον και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Είναι επίσης σημαντικό το γεγονός ότι η μονάδα αυτή εντάσσεται στην παθολογική κλινική ενός δημόσιου νοσοκομείου, ανοίγοντας τις υπηρεσίες υψηλών προδιαγραφών σε όλους τους πολίτες που τις έχουν ανάγκη.
Θέλω να ευχαριστήσω και εγώ θερμά της οικογένεια Αλαφούζου γιατί χάρη στη δική της προσφορά, προσφορά ανθρωπιάς και αλληλεγγύης προς τους πάσχοντες συμπολίτες μας, έγινε εφικτή η δημιουργία και η λειτουργία της μονάδας.
Είναι αυτονόητο ότι η πολιτεία είναι αυτή που επωμίζεται το κύριο βάρος της φροντίδας για την παροχή υπηρεσιών υγείας υψηλού επιπέδου σε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες. Είναι όμως εξίσου βέβαιο ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία μπορεί και πρέπει να παίξει σημαντικό ρόλο στο πλαίσιο μιας κοινωνίας αλληλεγγύης, μιας κοινωνίας ανθρωπιάς, μιας κοινωνίας που αφήνει πίσω της το «εγώ» και ανακαλύπτει ξανά το «εμείς».
Κυρίες και κύριοι,
Για την οικοδόμηση ενός πραγματικά κοινωνικού κράτους, για την υλοποίηση μιας πολιτικής με κέντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του έχουμε αναλάβει σαφείς δεσμεύσεις απέναντι στους πολίτες. Δεσμεύσεις που θα τηρήσουμε απαρέγκλιτα.
Η οικοδόμηση της κοινωνίας που οραματιζόμαστε και αξίζουμε δεν μπορεί παρά να είναι υπόθεσή όλων μας, της καθεμιάς και του καθενός ξεχωριστά, αλλά και όλων μας ως συνόλου και βέβαια στο μέτρο των δυνατοτήτων του.