ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ
Αθήνα, 18 Φεβρουαρίου 2005
ΤΡΙΤΟΛΟΓΙΑ
ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ
ΣΤΗΝ ΠΡΟ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ
ΜΕ ΘΕΜΑ: ‘’ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ’’
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν είχα σκοπό να πάρω τον λόγο, αλλά θέλω να απαντήσω σ’ ένα – δύο συγκεκριμένα θέματα που έθεσε η κυρία Παπαρήγα. Κυρία Παπαρήγα, μου λέτε τον προβληματισμό σας για τα προϊόντα με επωνυμία προέλευσης, τα τυποποιημένα και πιστοποιημένα προϊόντα. Εγώ δεν λέω κατ’ ανάγκην ότι αυτό θα το κάνει ο επιχειρηματικός φορέας. Μπορεί να το κάνει ένα αγροτικό συνεταιριστικό κίνημα, στο βαθμό βεβαίως που θα έχει εξυγιανθεί και θα πατάει σε στέρεα επιχειρηματική βάση. Έχουμε κάθε λόγο να το ενισχύσουμε αυτό.
Δεύτερον, διαφωνώ μαζί σας ότι αυτό δεν μπορεί να το κάνει ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας. Έχουμε τέτοια παραδείγματα, σε πολλές περιπτώσεις, όπου οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, με την καλή ιδέα που είχαν, τη σωστή δουλειά και βεβαίως με κίνητρα από το κράτος – εκεί μπαίνει ο ρόλος της πολιτικής – μπόρεσαν να αναπτυχθούν, μπόρεσαν να διεισδύσουν σε ξένες αγορές. Είναι ένα πλέγμα ολόκληρο, όπου το κράτος βεβαίως θέτει το ρυθμιστικό πλαίσιο, δίνει τα κίνητρα και, πάνω απ’ όλα, την πληροφόρηση και βεβαίως, από εκεί και πέρα, θέτει τους όρους για την ιδιωτική πρωτοβουλία και το συνεταιριστικό κίνημα.
Θέσατε έναν προβληματισμό, ένα ρητορικό ερώτημα, ποιός αποφασίζει τί παράγεται. Η δική μου άποψη, ξέρω ότι διαφωνώ μαζί σας, δεν είναι ότι κάποιες σκοτεινές δυνάμεις, πίσω από παρασκήνια τα έκαναν αυτά. Κατά βάση αποφασίζει η αγορά. Από εκεί και πέρα βεβαίως, κάθε χώρα πρέπει να κάνει τις επιλογές των προτεραιοτήτων της. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πρέπει να σχεδιάζεται μια πολιτική, σε βαθμό, όμως, που δεν θα αντιστρατεύεται τους κανόνες της αγοράς και υποκατάστασης των εισαγωγών.
Θα σας πω ένα πολύ απλό παράδειγμα. Δεν είμαι εξειδικευμένος στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά νομίζω μια ενίσχυση της κτηνοτροφικής μας παραγωγής χρειάζεται για να καλύψουμε, αν όχι απόλυτα, πάντως ένα σημαντικό βαθμό, το εισαγόμενο κτηνοτροφικό προϊόν. Από την άλλη πλευρά όμως, απαιτείται και μια πολιτική ώστε να ξαναβρεθούμε παρόντες στις διεθνείς αγορές. Και εκεί υπάρχει μια «μαγική λέξη» που πιστεύω ότι δεν σας είναι ιδιαίτερα συμπαθής, αλλά με όλο τον σεβασμό στις απόψεις σας, φαντάζομαι ότι μου επιτρέπετε να έχω διαφορετική γνώμη. Η «μαγική λέξη», η λέξη – κλειδί είναι η ανταγωνιστικότητα. Αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού.
Έχουμε μια γενικότερη, φιλοσοφική διαφορά σ’ αυτό, αλλά ας την αφήσουμε κατά μέρος. Το βέβαιο είναι ότι ακόμα κι αν συμφωνούσα μαζί σας, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους κανόνες του παιχνιδιού. Αυτοί είναι περίπου δεδομένοι. Εμείς μέσα σ΄ αυτούς τους κανόνες πρέπει να κάνουμε το καλύτερο δυνατό για την ελληνική οικονομία, την ελληνική αγροτική οικονομία και τελικά τον Έλληνα αγρότη.
Θέλω να κλείσω με μια αναφορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι κανένας κόσμος αγγελικά πλασμένος. Καθένας διεκδικεί τα συμφέροντά του και βεβαίως οι ισχυρότεροι έχουν μεγαλύτερο ειδικό βάρος. Όλα αυτά είναι γνωστά. Όμως, η αλήθεια είναι ότι στον τομέα της αγροτικής παραγωγής, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ακολουθήσει μια αρκετά πλουσιοπάροχη, οφείλω να πω, πολιτική στήριξης και προστασίας του αγροτικού εισοδήματος επί πολλά χρόνια. Όχι μόνο για την Ελλάδα, μιλάω γενικά. Με τις διάφορες ΚΑΠ πριν και μετά την Αναθεώρηση. Το κάνει γιατί θέλει να στηρίξει Ευρωπαίους πολίτες σ΄ ένα συγκεκριμένο τομέα της οικονομίας, που αν αφήνονταν τελείως ελεύθεροι στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και στον διεθνή ανταγωνισμό, θα κατέρρεαν. Διότι, κατά τα ψέματα, το παραγόμενο προϊόν σε μια χώρα όπου το εισόδημα και η αμοιβή εργασίας είναι το 1/10 ή και χαμηλότερο απ΄ ότι είναι στην Ευρώπη, μοιραία θα πωλείται και πολύ πιο φθηνά, άρα πιο ανταγωνιστικά.
Όλα αυτά, είναι γνωστά. Τα λέω διότι πιστεύω ότι είναι λάθος να μεμφόμαστε την Ε.Ε. για λάθη, παραλείψεις δικές μας – για να μην επανέλθω σε αντιπαραθέσεις, παραλείψεις όλων των κυβερνήσεων – για την ολιγωρία να κάνουμε διαρθρωτικές τομές, να βγούμε μπροστά, να αποφασίσουμε ποια προϊόντα πρέπει να παράγουμε, να διερευνήσουμε τις αγορές, να στηρίξουμε αυτά τα προϊόντα μας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση στήριξε και στηρίζει ακόμα και σήμερα το αγροτικό εισόδημα πολύ έντονα και μάλιστα σε προϊόντα τα οποία δεν θα είχαν διέξοδο σε καμία διεθνή αγορά. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ξέρω ότι διαφωνούμε, αλλά τουλάχιστον από την πλευρά μου οφείλω να το επισημάνω και να το υπογραμμίσω.