Δευτερολογία του Πρωθυπουργού στη Βουλή για την Απασχόληση των Γυναικών

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Αθήνα, 22 Ιουνίου 2005

ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ

ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

ΣΤΗΝ ΠΡΟ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Θέλω κατ’ αρχάς να κάνω δύο σχόλια που αφορούν τα ευρωπαϊκά. Όπως είπαμε, βεβαίως, θα τα αναπτύξουμε διά μακρόν, σε μια ειδική συνεδρίαση, μόλις αποσαφηνιστεί το τοπίο των προοπτικών. Επειδή, όμως, πάλι ακούστηκαν πολλά από την Αξιωματική Αντιπολίτευση – και τις τελευταίες μέρες και σήμερα – πρέπει να σας θυμίσω ότι προεξοφλούσε αρνητικό αποτέλεσμα και αμφισβητούσε το κύρος της χώρας, την ώρα που δίναμε μάχες. Υπονόμευε, δηλαδή, εκ των έσω, τη διαπραγματευτική θέση της χώρας. Αυτό έκανε. Επισήμως. Και αυτό – επιτρέψτε μου να πω – δεν είναι Αντιπολίτευση. Είναι ανεύθυνη στάση.

Και, επιτέλους, ήταν – ναι ή όχι – απολύτως ικανοποιητικά για τα ελληνικά συμφέροντα τα όσα περιλάμβανε η πρόταση της Προεδρίας; Είναι – ναι ή όχι – ανοικτοί για τη χώρα οι δρόμοι για κάθε μελλοντική διαπραγμάτευση, όπως και οι δρόμοι του υπεύθυνου ρόλου στην πορεία της Ευρώπης;

Οφείλω να πω, ότι θα πρέπει να καταλάβει και η Αξιωματική Αντιπολίτευση ότι ξεφεύγει από τα όρια της σοβαρότητας κάθε ισχυρισμός ότι για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις φταίει η ελληνική Κυβέρνηση.

Βεβαίως, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τώρα εγείρονται σοβαρά ζητήματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το ζητούμενο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν είναι ο επιμερισμός ευθυνών – μιλώ για την Ευρώπη τώρα – αλλά η διασφάλιση ενός ευρύτερου και ασφαλέστερου δρόμου για το μέλλον. Το ζητούμενο είναι να μετατρέψουμε μια πραγματικά δύσκολη καμπή σε ευκαιρία για μια καλύτερη Ευρώπη. Απαιτείται γι΄ αυτό ψυχραιμία και νηφαλιότητα απ’ όλους. Απαιτείται συνένωση προσπαθειών και όχι κατασκευή προσχημάτων για εσωτερικές αντιπαραθέσεις. Οι τακτικές αυτές, πριν απ’ όλα, δεν είναι αντάξιες των προσδοκιών της κοινωνίας μας. Και, πάντως, δεν ανταποκρίνονται στο χρέος που έχουμε στις μελλοντικές γενιές.

Είναι ανάγκη να δούμε τα λάθη και τις παραλείψεις του χθες, που δεν επέτρεψαν στη χώρα να αξιοποιήσει – όπως έπρεπε και όπως μπορούσε – τους τεράστιους κοινοτικούς πόρους. Είναι ανάγκη να δούμε αυτά που έρχονται και να προετοιμαστούμε αναλόγως. Να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες και να αξιοποιήσουμε τις νέες ευκαιρίες. Είναι ανάγκη να κοιτάξουμε μπροστά και να προχωρήσουμε με στρατηγική αντίληψη. Να προωθήσουμε, στο μέγιστο βαθμό, τα συμφέροντα της χώρας, αλλά και να είμαστε διαρκώς παρόντες στον πυρήνα της Ευρώπης. Υπάρχει τώρα ένας νέος, ένας πιο δύσκολος αγώνας μπροστά μας. Και σε αυτόν τον αγώνα υπάρχουν θέσεις για όλους.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Βασική μας αρχή, σε κάθε περίπτωση, είναι ο διάλογος, η συνεννόηση, η κοινωνική συναίνεση. Αλλά, δεν μπορεί αυτή η επιδίωξή μας να γίνεται όπλο στα χέρια κανενός για αναβολές, για καθυστερήσεις, για ματαιώσεις αναγκαίων μεταρρυθμίσεων. Δεν μπορεί να αποδίδει κανένας διάλογος, εάν κάποιοι περιορίζονται στην αντίδραση, χωρίς να καταθέτουν προτάσεις.

Ακούμε την Αξιωματική Αντιπολίτευση να μη βρίσκει τίποτα σωστό. Όταν μιλούμε για τα αίτια των προβλημάτων, απαιτεί να σιωπούμε, γιατί εκτίθενται οι Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Όταν προτείνουμε διάλογο, ισχυρίζεται ότι θέλει πρώτα τις δικές μας προτάσεις. Όταν καταθέτουμε προτάσεις, ισχυρίζεται ότι υπάρχουν προειλημμένες αποφάσεις και δεν μπορεί να συζητήσει. Όταν αποδεικνύουμε το αντίθετο, όταν υιοθετούμε προτάσεις των ενδιαφερομένων, ισχυρίζεται ότι δεν μπορεί να συμμετέχει στο διάλογο, γιατί αλλάζουμε θέσεις!

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Μια είναι η αλήθεια. Όλα αυτά είναι προσχήματα άρνησης. Είναι προσχήματα αντίδρασης και απόδρασης. Προσχήματα που αποκαλύπτουν σύγχυση, αντιφατικότητα και αναξιοπιστία. Αντιλαμβάνομαι πολύ καλά – όλοι το αντιλαμβανόμαστε – τη σκοπιμότητα των αντιδραστικών εξάρσεων του ΠΑΣΟΚ. Οι λύσεις όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν βρίσκονται στην αντίδραση. Δεν βρίσκονται στο λαϊκισμό. Δεν βρίσκονται στην παραποίηση. Οι λύσεις απαιτούν συγκεκριμένες θέσεις και δράσεις.

Μιλάτε για αλλαγές και καλά κάνετε. Το ίδιο κάνατε όμως και στα χρόνια που κυβερνούσατε. Και αντί αλλαγών, θρέψατε τη στασιμότητα. Δημιουργήσατε, συντηρήσατε και διογκώσατε τα προβλήματα, που μόλις τώρα ομολογείτε. Μιλάτε για αλλαγές, αλλά υποκινείτε αντιδράσεις. Ταυτίζεστε με τη συντήρηση και γυρίζετε την πλάτη στο μέλλον. Οι αλλαγές είναι μπροστά σας. Η πρόκληση είναι μπροστά σας. Μην προσπαθείτε να μετατρέψετε τα δικά σας κομματικά διλήμματα, σε διλήμματα για τον τόπο. Δεν είναι διέξοδος για κανέναν και, προπάντων, δεν είναι διέξοδος για τον τόπο η αντιδραστικότητα και ο λαϊκισμός. Διέξοδος είναι οι ουσιαστικές και πειστικές απαντήσεις. Εάν θέλετε να διακριθείτε ως μοχλός αντίδρασης, ως εστία συντήρησης, ως παράταξη που προασπίζεται το παρελθόν, αυτό είναι δικό σας θέμα, δικό σας πρόβλημα, δική σας επιλογή.

Βεβαίως, έχετε το δικαίωμα να ασκείτε κριτική στην Κυβέρνηση. Είναι υποχρέωσή σας να ελέγχετε την Κυβέρνηση. Αυτός είναι ο θεσμικός σας ρόλος. Δεν μπορείτε, όμως, να στηρίζετε αυτή την κριτική στην υπερβολή, στην ανακρίβεια και στο ψέμα. Καταλαβαίνουμε και τη σύγχυση και τις εσωκομματικές ανάγκες σας. Δεν πρόκειται όμως να σας φανούν χρήσιμες οι εισηγήσεις των φανατικών. Η σύγχρονη Ελλάδα απαιτεί δράσεις. Η ελληνική κοινωνία μετρά την προσφορά του καθενός και όχι την αντιδραστικότητα. Οι πολίτες απαιτούν αλλαγές και όχι συντήρηση του κατεστημένου.

Θέλω να κάνω κι ένα σχόλιο στα περί παρελθόντος. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι η Ελλάδα έχει αλλάξει. Βεβαίως έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Αλλά το ερώτημα είναι – και γι΄ αυτό κάνω συγκρίσεις με στοιχεία δημοσιονομικά και οικονομικά προ 25ετίας – κατά πόσον αξιοποίησε τις ευκαιρίες που είχε, αν λάβει κανείς υπόψη του την τεράστια εισροή κοινοτικών πόρων, αλλά και την υπερχρέωση της χώρας. Και  με αυτά τα δεδομένα να έχουμε τετραπλάσια ανεργία, υπέρογκο χρέος, τεράστια ελλείμματα και να απέχουμε ακόμα πολύ από το μέσο κοινοτικό όρο του κατά κεφαλήν εισοδήματος. Δεν λέει κανείς ότι δεν έγινε τίποτα. Αλλά, πάντως, δείχνουν ότι υπήρξε σοβαρή υστέρηση πολιτικής. Αυτή είναι η αλήθεια. Να μην τη λέμε;

Και, τέλος, μια λέξη για τα περί απεργιών. Έχω εδώ μπροστά μου τα όσα ειπώθηκαν από τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης πριν από λίγες μέρες, στις 12 Ιουνίου, ημέρα Κυριακή, στην τελευταία συνεδρίαση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης. Έλεγε λοιπόν ο Αρχηγός της Αντιπολίτευσης: ‘’Και όπως σύραμε την Κυβέρνηση να συζητήσει εδώ στη Βουλή’’ – δεν το θυμάμαι αυτό, αλλά εν πάση περιπτώσει, έτσι το κρίνατε έτσι το είπατε – ‘’θα την σύρουμε να συζητήσει μακριά και έξω από τις κρυψώνες της, στις γειτονιές, στα χωριά, στους δρόμους, ακόμη και στις απεργίες’’. Αυτό είπατε! Σήμερα βλέπω ότι αλλάζετε θέση. Εάν αναθεωρείτε την άποψή σας, καλώς κάνετε! Έπρεπε όμως να έχετε το θάρρος να το πείτε και όχι να κρύβεστε, τάχα, πίσω από φληναφήματα. Με απλά λόγια, λοιπόν, έχετε κάθε ευκαιρία να το ξεκαθαρίσετε τώρα. Υποκινείτε ή δεν υποκινείτε τέτοιου είδους αντιδράσεις;

Έρχομαι τώρα σε κάποια ζητήματα που ακούστηκαν από την Αριστερά, το Κουμουνιστικό Κόμμα και τον Συνασπισμό. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ακούστηκαν και κάποιες ενδιαφέρουσες σκέψεις και προτάσεις. Και όπως, ήδη, ειπώθηκε θα τις λάβουμε υπόψη μας σοβαρά. Βεβαίως ακούστηκαν και θέσεις και προσεγγίσεις με τις οποίες διαφωνούμε. Και δεν είναι κακό να λέμε ότι διαφωνούμε, ότι δεν έχουμε ταυτόσημες απόψεις. Είναι πολύ γνωστό αυτό. Η θέση μας, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, για την καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής του πολίτη δεν απέχουν. Μπορούμε και πρέπει να συζητούμε με όλους. Μπορούμε να αναζητούμε πρακτικές λύσεις μαζί. Χρειαζόμαστε γόνιμες ιδέες, από όπου και αν προέρχονται. Ακούμε όλες τις απόψεις. Για την άνεργη γυναίκα δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι έχουν γίνει πολλά, αλλά δεν υπάρχει επίσης καμία αμφιβολία ότι μένουν ακόμα πάρα πολλά να γίνουν.

Ας είμαστε όμως ειλικρινείς. Χωρίς να απορρίπτω καμία από τις προτάσεις που ακούστηκαν, υπάρχουν δύο ζητήματα: Το ένα ζήτημα είναι ότι, πέρα από τις θεσμικές παρεμβάσεις, ή τις πρωτοβουλίες της όποιας Κυβέρνησης, να εγείρουν το ζήτημα, υπάρχει – και πρέπει να το πούμε ειλικρινέστατα εδώ – ένα ζήτημα μεταβολής, μετεξέλιξης της νοοτροπίας και των αντιλήψεων όλων μας, μιας ολόκληρης κοινωνίας. Το δεύτερο ζήτημα είναι ότι οι συγκεκριμένες προτάσεις που αναζητούμε πρέπει να οδηγούν σε εφικτές και αποτελεσματικές λύσεις. Να αντιμετωπίζουν τα μεγάλα καθημερινά προβλήματα, να οδηγούν στην τόνωση της απασχόλησης, στην διασφάλιση ισχυρής και βιώσιμης ανάπτυξης σε όλους τους τομείς της Οικονομίας και σε όλη τη χώρα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτή είναι η καλύτερη προοπτική για τον άνεργο, για τον εργαζόμενο. Αυτό χρειάζονται οι πολίτες. Αυτό χρειάζονται οι γυναίκες. Αυτό χρειάζονται οι άνεργες γυναίκες. Συνθήκες δηλαδή που τους προσφέρουν μεγαλύτερες δυνατότητες, περισσότερες επιλογές, νέες θέσεις δουλειάς.

Ειλικρινά όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αν δεν υπάρξουν νέες επενδύσεις, εάν δεν υπάρξουν νέες επιχειρήσεις, πώς θα δημιουργηθούν νέες θέσεις δουλειάς; Είναι ή δεν είναι σίγουρο ότι η ενίσχυση της επιχειρηματικότητας οδηγεί σε τόνωση της απασχόλησης, σε μείωση της ανεργίας, σε πιο υψηλό βιοτικό επίπεδο; Είναι ή δεν είναι βέβαιο πως η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας επιτρέπει τελικά τη βελτίωση του κοινωνικού κράτους; Είναι, ή όχι, κοινή παραδοχή ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στηρίζουν την ανάπτυξη και την απασχόληση;

Τα λέω αυτά διότι, χωρίς να αμφισβητώ τις προθέσεις κανενός – αλίμονο θεωρώ ότι κάποιες από τις σκέψεις και τις προτάσεις είναι εποικοδομητικές – πρέπει να έχουμε κατά νου μας ένα κεφαλαιώδες ζήτημα: Για να αντιμετωπιστεί και αυτό το μεγάλο, πράγματι, κοινωνικό πρόβλημα – της ανεργίας γενικότερα, της εξειδικευμένης μορφής ανεργίας που πλήττει τις γυναίκες ειδικότερα – δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πρέπει να δούμε κατάματα την αλήθεια και να εφαρμόσουμε πολιτικές, που να οδηγούν πράγματι σε ουσιαστική ανάπτυξη. Εμείς σε αυτήν την κατεύθυνση εργαζόμαστε. Αισιοδοξούμε και αναζητούμε τη συνεργασία όλων για την επίτευξη των στόχων αυτών.