ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Αθήνα, 22 Ιουνίου 2006

ΤΡΙΤΟΛΟΓΙΑ

ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

ΣΤΗΝ ΠΡΟ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

ΜΕ ΘΕΜΑ: «Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ»

Κατ’ αρχήν, να ξεκαθαρίσουμε κάποια απλά πράγματα. Διαμαρτύρεστε, κύριε Παπανδρέου, όταν μιλούμε για την κατάσταση που κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε. Να πω λοιπόν ευθέως, για μια ακόμα φορά: Εμείς δεν αρνούμαστε ότι υπήρξαν και θετικές εξελίξεις στα χρόνια που πέρασαν. Δεν ισοπεδώνουμε τίποτα. Αναγνωρίζουμε όποια θετικά βήματα έγιναν. Τιμούμε και σεβόμαστε τον κόσμο που σας είχε πιστέψει. Αντιλαμβάνομαι, όμως, ότι από τη μια γυρνάτε – ή επιχειρείτε  να γυρίσετε – δεκαετίες πίσω για να ζωντανέψετε όρους και διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος και, από την άλλη, σας ενοχλεί κάθε αναφορά στις πραγματικές πολιτικές ευθύνες. Θέλετε να επιβάλετε σιωπή. Να μην θυμάται κανείς. Να μην ξέρει ο πολίτης πώς και γιατί δημιουργήθηκαν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Τόπος.

Ισχυρίζεστε ότι μιλούμε για το παρελθόν. Στο βαθμό που, ως παρελθόν, εννοείτε το «Σύστημα ΠΑΣΟΚ», συμφωνούμε απόλυτα! Οι συνέπειες της πολιτικής σας, όμως, δεν είναι παρελθόν. Τις πληρώνει ακόμα ο πολίτης. Τις υφίσταται η Οικονομία. Τις αντιμετωπίζει η Πολιτεία.

Ξεκάθαρα, λοιπόν, πράγματα: Όσο υπάρχουν οι συνέπειες των πράξεών σας, όσο υπάρχουν τα προβλήματα, θα μιλούμε και για τα προβλήματα και για τα αίτια που τα δημιούργησαν. Αλλιώτικα, τίποτε δεν αλλάζει. Δεν αντιμετωπίζονται τα προβλήματα με απόκρυψη,  με άγνοια, με σιωπή. Είμαστε υποχρεωμένοι να μιλούμε και για την κατάσταση που κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε και για την εξέλιξή της. Είναι ανάγκη να ξέρει ο πολίτης τί άλλαξε και τί αλλάζει. Να κρίνει, να συγκρίνει και να καταλήγει στα συμπεράσματά του.

Και κάτι ακόμη: Εάν σας ενοχλεί τόσο πολύ το παρελθόν σας, συνεχίστε αυτό που είχατε κάποια στιγμή ξεκινήσει, όταν διεκδικούσατε τη διαδοχή. Αποδοκιμάστε το! Ανοικτά και ευθέως.

Έρχομαι στο μεγάλο και επίκαιρο θέμα της Παιδείας. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ένα είναι το κεντρικό ερώτημα, από το οποίο αρχίζει και η συζήτηση και η ανάπτυξη πρωτοβουλιών:

– Χρειάζονται ή δεν χρειάζονται αλλαγές στην Ανώτατη Εκπαίδευση; Ναί ή όχι; Απλά πράγματα. Σ’ αυτό καλούμαστε, πριν απ΄όλα, να δώσουμε Και να απαντήσουμε όλοι. Με ειλικρίνεια. Με υπευθυνότητα. Με συναίσθηση κοινωνικής ευθύνης. Mε πραγματικά προοδευτική αντίληψη.

  • Συμφωνούμε – ναί ή όχι;- ότι η κατάσταση που διαμορφώθηκε στην Ανώτατη Εκπαίδευση είναι κατώτερη των περιστάσεων;
  • Αδικεί-ναί ή όχι;- τους νέους ανθρώπους στον τόπο μας;
  • Στοιχίζει-ναί ή όχι;- ακριβά στις οικογένειές τους;
  • Υπάρχει κανείς που είναι ικανοποιημένος από την κατάσταση των τελευταίων χρόνων;
  • Ποιός βολεύεται με τη συντήρηση αυτής της κατάστασης;

Και κάτι ακόμη:

  • Θέλουμε ή δεν θέλουμε να αναγνωρίζονται αύριο, τα πτυχία των νέων μας σ΄ολόκληρη την Ευρώπη;
  • Είναι ή δεν είναι ανάγκη να αναβαθμιστεί το Δημόσιο Πανεπιστήμιο;

Στα ερωτήματα αυτά οφείλουμε μια απάντηση όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Χωρίς κινδυνολογίες και χωρίς ωραιοποιήσεις.

Θέλω, όμως, κάποια πράγματα να τα υπογραμμίσω: Οι αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις στο χώρο της Παιδείας, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν σχεδιάζονται με κάποια δογματική προσήλωση.

  • Σχεδιάζονται όπως απαιτεί το νέο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον.
  • Σχεδιάζονται έτσι ώστε να εγγυώνται όφελος σε όλους τους φοιτητές μας, στις οικογένειές τους, στην κοινωνία.
  • Σχεδιάζονται γιατί δεν θέλουμε να έχουμε άνεργους πτυχιούχους, αλλά επιστήμονες που βρίσκουν θέσεις δουλειάς. Επιστήμονες που μπορούν να σταθούν, να διακριθούν, να πάνε μπροστά, οπουδήποτε στην Ευρώπη.
  • Σχεδιάζονται με στόχο να υπάρχει ποιότητα στα Πανεπιστήμιά μας.

Αναφέρθηκα προ ολίγων εβδομάδων στη συζήτηση που είχε προκαλέσει η κα Παπαρήγα και στους βασικούς στόχους και στους βασικούς άξονες της πρότασής μας. Η θέση μας είναι ξεκάθαρη: Χρειαζόμαστε Ανώτατη Δημόσια Εκπαίδευση ικανή…

  • να βοηθά τους νέους μας να πετυχαίνουν.
  • Να αντεπεξέρχονται στις σύγχρονες προκλήσεις.
  • Να κερδίζουν τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται μπροστά τους.

Χρειάζονται αλλαγές που οδηγούν τις νέες και τους νέους μας μπροστά. Αυτή είναι η ρεαλιστική, η υπεύθυνη, η προοδευτική πολιτική. Η πολιτική που στοχεύει στο μέλλον, στο αύριο. Η πολιτική που έχει ως επίκεντρό της τον άνθρωπο. Η πολιτική που αλλάζει, που βελτιώνει τα πράγματα. Η πολιτική που εξασφαλίζει περισσότερες ευκαιρίες για όλες τις νέες, για όλους τους νέους ανθρώπους.

Το είπα στην προηγούμενη συζήτηση και το επαναλαμβάνω. Επιζητήσαμε και επιζητούμε κάθε γόνιμη άποψη και ιδέα. Ήμασταν και είμαστε ανοικτοί…

  • στο διάλογο,
  • στη σύνθεση απόψεων,
  • στη συνένωση προσπαθειών,
  • στην επιδίωξη του μέγιστου κοινού αποτελέσματος.

Θέλουμε διάλογο για την πρόοδο και όχι τη συντήρηση του χτες. Διάλογο συνεννόησης και όχι σκοπιμοτήτων. Διάλογο αποτελέσματος και όχι κωλυσιεργίας. Διάλογο για να αλλάξουμε τα πράγματα στο καλύτερο. Για να κάνουμε βήματα προς τα εμπρός.

Ασφαλώς, κύριε Παπανδρέου ο νέος πολιτικός πολιτισμός επιβάλλει σε όλες και σε όλους μας να κάνουμε το καθήκον μας. Συμφωνούμε απόλυτα. Να θυμίσω μόνο ότι στα καθήκοντά μας περιλαμβάνεται:

Πρώτον, η αυστηρή, πράγματι, αλλά εμπεριστατωμένη και τεκμηριωμένη κριτική. Δεν το κάνετε.

Δεύτερον, η κατάθεση συγκεκριμένων προτάσεων για τα σοβαρά προβλήματα του τόπου και των πολιτών. Δεν το κάνετε.

Τρίτον, η συμμετοχή στον ουσιαστικό διάλογο, με πνεύμα συνεργασίας και σύνθεσης. Δεν το κάνετε.

Τέταρτον, η αποφυγή της χρήσης ψευδών και ανακριβειών. Δεν το κάνετε.

Πέμπτον, η αποφυγή συμπεριφοράς που οδηγεί στην πόλωση, στην οξύτητα, στον διχασμό. Ούτε αυτό το κάνετε.

Ε, καιρός είναι πλέον να ξαναδείτε τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να ασκείτε τα καθήκοντά σας.