Χαιρετισμός του Πρωθυπουργού σε Έκθεση Φωτογραφίας

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Αθήνα, 5 Ιουνίου 2007

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΝ

ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ

ΚΑΙ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ‘’ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Γ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ’’

ΜΕ ΤΙΤΛΟ: ‘’Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ’’

Αισθάνομαι ιδιαίτερη συγκίνηση και χαρά που εγκαινιάζω σήμερα αυτή την έκθεση. Κάθε φωτογραφία που εκτίθεται, κάθε προσωπικό αντικείμενο του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή, μου ξυπνά – όπως πιστεύω και σε κάθε Έλληνα που έζησε στα χρόνια του – ξεχωριστές, πολύτιμες αναμνήσεις.

Λίγο πριν, είχα την τιμή να κηρύξω την έναρξη των εργασιών του Διεθνούς επιστημονικού Συνεδρίου με θέμα «ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στον 20^ο αιώνα» που διοργανώθηκε από το ίδρυμα που φέρει το όνομά του – όπως ακριβώς αυτή η έκθεση -είναι το αποτέλεσμα της συνδιοργάνωσης του Μουσείου Μπενάκη και του Ιδρύματος. Αν λοιπόν εκείνο το Συνέδριο απευθύνεται στη λογική, αυτή η έκθεση μιλά περισσότερο στο θυμικό. Και αυτή η πολύπλευρη προσέγγιση είναι απαραίτητη προκειμένου να κατανοήσει κανείς τον άνθρωπο Καραμανλή, το έργο του και την εποχή του.

Η έκθεση αυτή είναι υπόμνηση μιας εποχής. Μιας ολόκληρης εποχής που σφράγισε με την προσωπικότητα και το έργο του ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ιδιαίτερα για τους ανθρώπους της δικής μου ηλικίας οι αναμνήσεις έρχονται στο νου αυθόρμητα και έντονες:

Ο ενθουσιασμός, η ανακούφιση και οι ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο που αισθανθήκαμε οι Ελληνίδες και οι Έλληνες τα ξημερώματα της 24^ης Ιουλίου του ‘74, όταν ο Καραμανλής μετά από χρόνια αυτοεξορίας έφτανε ξανά στην Ελλάδα με το αεροπλάνο του προσωπικού του φίλου και φίλου των Ελλήνων Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν.

Τα συναισθήματα υπερηφάνειας για πολλούς, αλλά και σκεπτικισμού για κάποιους άλλους, της 28^ης Μαΐου του 1979, όταν ο Καραμανλής υπέγραφε την συνθήκη προσχώρησης της Ελλάδας στις τότε Ευρωπαϊκές Κοινότητες και εξασφάλιζε μ’ αυτή την προσωπική του στρατηγική επιλογή μια καλύτερη προοπτική για τη χώρα και τους πολίτες.

Η βαθιά συγκίνηση που αισθανθήκαμε όλοι οι Έλληνες στις 9 Μαρτίου του 1995 όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έχοντας ολοκληρώσει τη δεύτερη θητεία του ως Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, αποχωρούσε οριστικά από την ενεργή πολιτική ζωή, απευθυνόμενος για τελευταία φορά δημοσίως στον ελληνικό λαό με λόγια ευγνωμοσύνης και διδαχής.

Ελπίζω όμως και εύχομαι αυτή την έκθεση να την επισκεφθούν και Έλληνες της νεότερης γενιάς, παιδιά και νέοι που δεν έζησαν τα χρόνια του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που δεν έχουν αναμνήσεις από αυτά τα γεγονότα. Και εύχομαι αυτή η έκθεση να γίνει αφορμή να γνωρίσουν την σύγχρονη ιστορία του Τόπου, τις περιπέτειες και τις μεγάλες στιγμές που έφεραν την Ελλάδα να είναι σήμερα μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, μια κοινωνία ισχυρή, δύναμη ειρήνης, δημοκρατίας, σταθερότητας και ευημερίας στην ευρύτερη περιοχή.

Εύχομαι αυτή η έκθεση να γίνει αφορμή να γνωρίσουν τα παιδιά και οι νέοι άνθρωποι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Και μέσα από το παράδειγμα της ζωής και του έργου του, να κατανοήσουν και να ενστερνιστούν τις αρχές και τις αξίες που ενέπνεαν το μεγάλο Μακεδόνα πολιτικό: και, πάνω απ’ όλα, τη βαθιά πεποίθηση ότι η ιστορία, όπως και η ζωή, δεν είναι αποτέλεσμα της μοίρας ή αφανών δυνάμεων πέρα από τον άνθρωπο, αλλά της ικανότητας του να διακρίνει τα σημάδια των καιρών και να παίρνει τολμηρές, υπεύθυνες αποφάσεις για το μέλλον το δικό του και του τόπου του. Της ευθύνης και του χρέους κάθε ελεύθερου ανθρώπου να καθορίζει ο ίδιος τη μοίρα του.

Με αυτές τις σκέψεις, θέλω να συγχαρώ και να ευχαριστήσω το Μουσείο Μπενάκη και το Ίδρυμα «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής» για τη διοργάνωση αυτής της έκθεσης που καταφέρνει να συμπυκνώσει το πνεύμα ενός σπουδαίου Έλληνα, για τις αναμνήσεις και την έμπνευση που μας προσέφεραν σήμερα.