ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ
Αθήνα, 8 Φεβρουαρίου 2008
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ
ΣΕ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. κ. ΑΛ. ΑΛΑΒΑΝΟΥ
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ
ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ
ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Διακρίνω στην Ερώτηση μια κραυγαλέα αντίφαση. Αφενός, μια αμφισβήτηση της αποτελεσματικότητας του ευρύτερου Δημόσιου Τομέα και, αφετέρου, μια μετωπική αντίθεση στα σχέδια για την εξυγίανσή του. Αντίδραση σε όλα. Στείρα άρνηση σε όλα. Πρόταση, όμως, καμία! Συμβολή στην επίτευξη λύσεων πουθενά! Οι δικές μας θέσεις είναι ξεκάθαρες. Οι αποκρατικοποιήσεις είναι επιβεβλημένη στρατηγική. Είναι στρατηγική ανάπτυξης. Στρατηγική πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης.
Οι αποκρατικοποιήσεις αποβλέπουν στην ενίσχυση του υγιούς ανταγωνισμού, τη βελτίωση της παραγωγικότητας, την απελευθέρωση των αγορών, την αύξηση των ευκαιριών και της απασχόλησης, τη μείωση του δημόσιου χρέους. Αποβλέπουν στην αντιμετώπιση καταστάσεων που επιβαρύνουν το Δημόσιο, τους φορολογούμενους δηλαδή, με τεράστια ελλείμματα. Αποβλέπουν στην προσέλκυση νέων επενδύσεων για υποδομές και εξοπλισμούς, στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, στην ενδυνάμωση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της Χώρας, στην αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων που προσφέρει η γεωγραφική θέση μας.
Αποβλέπουν στην ένταξη κρίσιμων επιχειρήσεων και υπηρεσιών στην παγκόσμια αγορά, έτσι ώστε να αποτραπεί ο κίνδυνος της απομόνωσης και της απαξίωσής τους. Αλλά και για να τους δοθεί η δυνατότητα δυναμικής ανάπτυξης, για το συμφέρον ολόκληρης της Χώρας. Με μια φράση: Οι αποκρατικοποιήσεις, σ’ ένα Κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο ανταγωνιστικός, είναι επιτακτική ανάγκη. Είναι δρόμος προόδου. Σημαίνουν φραγμό στη σπατάλη, που πέφτει στις πλάτες των φορολογούμενων. Σημαίνουν ανταγωνιστικότητα, ανάπτυξη, απασχόληση. Σημαίνουν βελτίωση των υπηρεσιών που παρέχονται στους πολίτες.
Σε ό,τι αφορά τους εργαζόμενους: Οι αρμόδιοι υπουργοί έχουν καταστήσει σαφή τη θέση μας. Δέσμευσή μας είναι να διασφαλίσουμε πλήρως και σε κάθε περίπτωση τα δικαιώματα όλων των εργαζόμενων. Ειδικότερα για τους εργαζόμενους στον Οργανισμό Λιμένα Πειραιά και τον Οργανισμό Λιμένα Θεσσαλονίκης καταρτίζονται ήδη τα αναγκαία νομικά κείμενα, ώστε να κατοχυρωθούν απολύτως όλα τα δικαιώματά τους.
- Κατοχυρώνεται, κατ’ αρχήν, το δικαίωμά τους να παραμείνουν, εφόσον το θέλουν, στις εργασίες τους.
- Τους δίνεται η δυνατότητα εθελουσίας εξόδου και θεσπίζονται γι’ αυτό κίνητρα.
- Τους δίνεται δυνατότητα μετατάξεων.
- Τους δίνεται το δικαίωμα συμμετοχής στις υπεραξίες των Οργανισμών στους οποίους εργάζονται, με την αγορά μετοχών σε προνομιακή τιμή.
- Τους δίνεται ακόμη και προνόμιο προσλήψεων των παιδιών τους, εφόσον πληρούν τις αναγκαίες προϋποθέσεις.
Ανάλογες είναι και οι δεσμεύσεις μας για τους εργαζόμενους στην Ολυμπιακή. Και αυτό έχει ειπωθεί πολλές φορές. Κανένας εργαζόμενος δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί. Δεν πρόκειται να θιγούν, σε καμία περίπτωση, ούτε τα ασφαλιστικά, ούτε άλλα δικαιώματά τους. Η απορρόφηση από τη νέα Ολυμπιακή, οι μετατάξεις στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα και η εθελουσία έξοδος, μπορεί να συνδιαμορφώσουν ένα πλαίσιο ευθύνης και ανθρωπιάς.
Βλέπω, όμως, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αντιδρά και σ’ αυτά. Αντιδρά και αντιφάσκει! Μόλις πρόσφατα σε μια άλλη περίπτωση, στη συζήτηση του νόμου 3613 του 2007, στη συζήτηση για τις μετατάξεις από δημοτικές επιχειρήσεις προς τον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα, όχι μόνο ήθελε να γίνονται μετατάξεις, αλλά απαιτούσε να είναι και υποχρεωτικές! Τώρα δεν θέλει καθόλου μετατάξεις! Γιατί; Σε τι οφείλεται αυτή η αντίφαση;
Κλείνω με μια φράση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Κι αυτό αφορά όλους τους εργαζόμενους. Θέλω να είναι απόλυτα σαφές. Κυβέρνηση και εργαζόμενοι είμαστε απέναντι στο ίδιο πρόβλημα. Είμαστε στην ίδια πλευρά. Οι θέσεις μας, σ’ όλα αυτά, είναι ξεκάθαρες: Δεν πρόκειται να παραγνωρίσουμε τα συμφέροντα των εργαζόμενων. Δεν πρόκειται να ευνοήσουμε μονοπωλιακές καταστάσεις. Δεν πρόκειται όμως να σταματήσουμε τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται για να πάει ο Τόπος μπροστά. Δεν πρόκειται να λησμονήσουμε τους φορολογούμενους που πληρώνουν. Αυτή είναι η δέσμευσή μας.
ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Αναγνωρίζουμε τα προβλήματα που υπάρχουν. Έχω πει πολλές φορές και δεν θα πάψω να το επαναλαμβάνω, ότι ο Δημόσιος Τομέας είναι ο μεγάλος ασθενής στον Τόπο μας. Δεν ισχυριζόμαστε ότι λύθηκαν όλα τα προβλήματά του! Οφείλετε, όμως, να αναγνωρίσετε
ότι έγιναν σημαντικά βήματα ως τώρα. Οφείλετε να αναγνωρίσετε ότι τα πράγματα αλλάζουν!
Η Ελλάδα εξυγιαίνεται ο ευρύτερος δημόσιος Τομέας. Διασφαλίζεται ισχυρή Οικονομία ευκαιριών. Θεμελιώνεται πραγματικά κοινωνικό κράτος.
Οφείλετε να αναγνωρίσετε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη σημαντικές μεταρρυθμίσεις, για την εμπέδωση της διαφάνειας και την προστασία του δημόσιου χρήματος.
Θυμίζω ότι, ήδη, προετοιμάζονται…
- η κατάρτιση νομοσχεδίου για την ενσωμάτωση των Ειδικών Λογαριασμών στον Κρατικό Προϋπολογισμό.
- Η θέσπιση υποχρέωσης των Δημόσιων Νοσοκομείων και των Ασφαλιστικών Ταμείων να καταρτίζουν Προϋπολογισμούς και Απολογισμούς.
- Η θέσπιση υποχρέωσης όλων των Υπουργείων να δημοσιοποιούν άμεσα κάθε επιχορήγηση που εγκρίνουν.
- Η προώθηση νομοσχεδίου που μετατρέπει τη δωροδοκία -ενεργητική ή παθητική- σε κακούργημα.
Θυμίζω, όμως, και τις προτάσεις μας, στο πλαίσιο της Αναθεώρησης του Συντάγματος…
- για τον αποτελεσματικότερο έλεγχο των συμβάσεων που συνάπτει το Δημόσιο,
- για την περαιτέρω ενδυνάμωση της Δικαιοσύνης,
- για την ενίσχυση των κομμάτων απέναντι σε οικονομικά συμφέροντα,
- για τον ουσιαστικό και αποτελεσματικό έλεγχο του λεγόμενου «πολιτικού χρήματος».
Δεν διστάζω να αναγνωρίσω ότι κάποια πράγματα μπορεί να άργησαν. Δεν δέχομαι, όμως, την αμφισβήτηση των πάντων. Κάνουν λάθος όσοι επενδύουν σε πρόσκαιρες εντυπώσεις. Κάνουν λάθος όσοι συμπλέουν με τη διαστρέβλωση, την παραπολιτική, το «γκρίζο». Κάνουν λάθος όσοι ταυτίζονται με την άρνηση, την αντίδραση, το συντηρητισμό.
Δεν μπορεί, από τη μια, να καταγγέλλετε νοσηρά φαινόμενα και, από την άλλη, να εναντιώνεστε σε κάθε μεταρρύθμιση που αποβλέπει στην αντιμετώπισή τους. Δεν μπορεί να κινδυνολογείτε, υποστηρίζοντας ότι οι αλλαγές που προωθούμε θα κοστίσουν δισεκατομμύρια στον ελληνικό λαό, όταν ξέρετε πως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ξέρετε, πολύ καλά, ότι το κόστος δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων πέφτει στις πλάτες των πολιτών, εδώ και πολλά χρόνια. Ξέρετε ότι το κόστος αυτό είναι εξαιρετικά βαρύ. Ξέρετε και για τα ελλείμματα των Δημόσιων Οργανισμών και για την έκρηξη του Δημόσιου Χρέους, που συντελέστηκε στα χρόνια που πέρασαν. Όλα αυτά αφαιρούν, τεράστιους πόρους, αφαιρούν πολλές από τις δυνατότητες του Κοινωνικού Κράτους. Και όλα αυτά δεν μπορεί να συνεχίζονται.
Δεν βοηθά ο λαϊκισμός. Δεν προσθέτει η αντιδραστικότητα. Κι ούτε βέβαια ισχύουν οι ισχυρισμοί ότι οι αποκρατικοποιήσεις σημαίνουν επιδείνωση υπηρεσιών και αύξηση τιμών. Συμβαίνει, και πάλι, το ακριβώς αντίθετο! Η απελευθέρωση των αγορών, ενισχύει τον υγιή ανταγωνισμό, φέρνει καινούριες θέσεις εργασίας, βελτιώνει την εξέλιξη τιμών και υπηρεσιών. Θυμίζω ένα και μόνο παράδειγμα: Τι έγινε με την απελευθέρωση των τηλεπικοινωνιών! Και στις τιμές και στην ποιότητα των υπηρεσιών και στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.
Οφείλουμε, λοιπόν -και οφείλουμε όλοι- να κοιτάξουμε μπροστά. Να επενδύσουμε σ’ αυτά που έρχονται και όχι να «γαντζωνόμαστε» σ’ αυτά που φεύγουν. Το συμφέρον της Κοινωνίας είναι μπροστά μας. Δεν είναι η μικροπολιτική! Δεν είναι οι παραστάσεις εντυπωσιασμού. Δεν είναι η ισοπέδωση. Το συλλογικό, το κοινωνικό συμφέρον είναι στις αλλαγές. Είναι στις μεταρρυθμίσεις. Είναι στην προώθηση λύσεων. Είναι στη διασφάλιση των όρων και των προϋποθέσεων, που εγγυώνται μια καλύτερη προοπτική. Κι αυτό, πράγματι, δεν είναι εύκολο. Δεν γίνεται με ύβρεις και παραπληροφόρηση. Δεν γίνεται με λόγια αόριστα και κενά περιεχομένου. Γίνεται με σχέδιο. Γίνεται με δουλειά. Γίνεται με υπεύθυνη στάση.
Ο καθένας, σε τελική ανάλυση, ας επιλέξει το δρόμο του. Εμείς έχουμε επιλέξει το δρόμο του χρέους. Πιστεύουμε στην Πατρίδα μας και εμπιστευόμαστε τους Έλληνες πολίτες.
Θέλω, όμως, να τονίσω και κάτι ακόμη: Είναι, αναφαίρετο δικαίωμα των εργαζομένων να διεκδικούν, να απεργούν, να κινητοποιούνται. Δεν είναι, όμως, δικαίωμα κανενός η βία. Δεν είναι προς το συμφέρον κανενός τα άκρα και οι ακρότητες. Δεν μπορεί από κανένα να επιστρατεύονται αντιδημοκρατικές πρακτικές. Αυτό είναι ζήτημα κοινωνικής ευθύνης και, σε τελική ανάλυση, ζήτημα Δημοκρατίας.