Δευτερολογία του Πρωθυπουργού στη Βουλή για την Οικονομία

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Αθήνα, 12 Φεβρουαρίου 2009

ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ

ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

ΣΤΗΝ ΠΡΟ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Μια γενική παρατήρηση: Ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης προτίμησε και πάλι τη συκοφαντία, την ισοπέδωση των πάντων. Προτίμησε, για άλλη μια φορά, τη στάση της ανευθυνότητας.  Αυτή είναι η πραγματικότητα. Αποδεικνύει ότι δε νοιάζεται για τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας. Αποδεικνύει πως έχει στόχο την πόλωση, το φανατισμό, την πολιτική ένταση. Και το κάνει ειδικά την ώρα που ο τόπος χρειάζεται, όσο ποτέ στο παρελθόν, μια ελάχιστη συνεννόηση στα κρίσιμα ζητήματα, που εγείρει η παγκόσμια οικονομική κρίση. Σ’ αυτόν τον ολισθηρό, τον κατηφορικό δρόμο, εμείς δεν τον ακολουθούμε.

Έρχομαι στο θέμα της ημερήσιας διάταξης. Το θέμα που είναι και θα είναι στην ημερήσια διάταξη όλων των πολιτών, για όλους τους επόμενους μήνες. Όταν επισημάναμε τα πρώτα σημάδια της κρίσης, ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης μιλούσε για «άλλοθι της Κυβέρνησης». Όταν ξέσπασαν οι χρηματοοικονομικοί κραδασμοί, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επέμενε πως δεν υπάρχει κανένα παγκόσμιο πρόβλημα, καμιά διεθνής οικονομική κρίση, αλλά τάχα «ελληνική πολιτική κρίση». Σήμερα έρχεται να μας πει, τάχα, ότι μας προειδοποιούσαν. Αν αυτό δεν είναι αποκορύφωμα αναξιοπιστίας, τότε τι είναι; Όταν προωθούσαμε το πλαίσιο για τη ρευστότητα της Οικονομίας, η Αξιωματική Αντιπολίτευση αντιδρούσε. Κάποιοι απλώς δημοκοπούσαν. Έφτασαν στο σημείο να ισχυρίζονται, δια στόματος του Αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, με συνεντεύξεις στον ξένο Τύπο,  πράγματα που τραυμάτιζαν την εικόνα της χώρας μας. Και αυτό το λέω, το επισημαίνω, το υπογραμμίζω με λύπη μου. Διότι όταν τραυματίζεται η εικόνα της χώρας κανείς μας δεν κερδίζει. Όλοι χάνουμε. Και ρωτώ: Δεν ήξεραν πως δεν χαρίζεται ούτε ένα ευρώ; Δεν ήξεραν ότι όλες οι ευρωπαϊκές χώρες επιστρατεύουν ανάλογα σχέδια δράσης;

Από τις τοποθετήσεις που έγιναν, φαίνεται ότι, τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και άλλοι, καταφεύγουν στη δημαγωγία και την παραπλάνηση των πολιτών. Χωρίς ρεαλιστικές προτάσεις. Χωρίς διάθεση, κυρίως, εποικοδομητικής συμβολής σε μια εθνικής σημασίας υπόθεση. Ειλικρινά, είναι σχέδιο το «όχι σε όλα»; Είναι σχέδιο τα αφηρημένα ευχολόγια; Είναι αυτή στάση υπευθυνότητας;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Έρχομαι στον ισχυρισμό που ακούστηκε, ότι «η τάχα χώρα δεν έχει σχέδιο». Εκείνο που δεν έχει η χώρα είναι η συμβολή της Αντιπολίτευσης. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Εκείνο που δεν έχει η χώρα είναι η στοιχειώδης συναίνεση, που απαιτούν οι περιστάσεις. Εκείνο που δεν έχει η χώρα είναι η συναίσθηση ευθύνης από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ. Τόσο για τα μεγάλα προβλήματα που άφησε στον τόπο, όσο και για το μεγάλο κενό υπευθυνότητας που το χαρακτηρίζει. Είναι, τουλάχιστον, προκλητικό να προβάλλονται οι ισχυρισμοί αυτοί, από εκείνους που διακήρυσσαν ότι οι αναφορές μας στην κρίση αποτελούσαν «άλλοθι για την Κυβέρνηση». Είναι, τουλάχιστον, υποκριτικό να μιλούν για Σχέδιο απέναντι στην κρίση, εκείνοι που επέμεναν ότι δεν υπάρχει οικονομική, αλλά κατά τη γνώμη τους απλώς ‘’πολιτική κρίση’’.

Σε ό,τι αφορά, ειδικότερα, τον ισχυρισμό ότι διαψεύστηκαν οι εκτιμήσεις μας: Είναι προφανές ότι επιχειρούν να αποδώσουν σε άλλους αυτά που χαρακτηρίζουν τους ίδιους. Είπα, εδώ και καιρό, ότι βασικό χαρακτηριστικό αυτής της κρίσης είναι η αβεβαιότητα. Ασφαλής πρόβλεψη δεν μπορεί να γίνει από κανέναν. Όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο, αποδεικνύουν πως δεν κατάλαβαν τίποτε. Ξέχασαν τί έλεγαν ως τον περασμένο Σεπτέμβρη;  Ξέχασαν τί προέβλεπαν οι διεθνείς οργανισμοί; Έμαθαν πόσες φορές άλλαξε τις εκτιμήσεις της η Ευρωπαϊκή Ένωση;

Σ’ όλο αυτό το διάστημα, η Κυβέρνηση έδειξε ισχυρά ανακλαστικά, έδειξε πρωτοπορία σε πολλές δράσεις. Να υπογραμμίζω τις πρωτοβουλίες μας, τις παρεμβάσεις μας,

• για την εγγύηση των καταθέσεων,
• για την προστασία των δανειοληπτών,
• για τη ρευστότητα της Οικονομίας.

Και ρωτώ:  Σε τί απ΄όλα αυτά συνέβαλε η Αντιπολίτευση; Σε τί συμβάλατε εσείς, κύριε Αρχηγέ του ΠΑΣΟΚ;

Ισχυρίζονται ότι τα νέα μέτρα επιβεβαιώνουν, τάχα, την έλλειψη Σχεδίου. Σημαίνουν το ακριβώς αντίθετο! Σημαίνουν- και είναι -απόδειξη ευελιξίας απέναντι στις ραγδαία μεταβαλλόμενες διεθνείς συνθήκες. Τα νέα δεδομένα υπαγορεύουν, επιβάλλουν νέες δράσεις. Αυτό κάνουμε.

Ισχυρίζονται ότι για την κρίση στη χώρα μας φταίει η Κυβέρνηση! Φταίει η Κυβέρνηση για τη μείωση των θαλάσσιων μεταφορών, που επηρεάζει σοβαρά τη Ναυτιλία μας; Φταίει η Κυβέρνηση που μειώθηκαν τα εισοδήματα σε άλλες χώρες, με αποτέλεσμα να πλήττεται ο Τουρισμός μας; Όλες οι χώρες αναπροσαρμόζουν διαρκώς, αναπροσαρμόζουν σχεδόν κάθε μήνα, βελτιώνουν σχεδόν κάθε μέρα τα σχέδιά τους. Έντεκα χώρες της Ε.Ε. υπέβαλαν, ήδη, αναθεωρημένα προγράμματα. Δεν σημαίνουν τίποτε όλα αυτά;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Κατέφυγε ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και πάλι, σε χονδροειδείς ανακρίβειες.

Ανακρίβεια πρώτη:  Ισχυριστήκατε ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η χώρα δεν έχουν σχέση με τη διεθνή κρίση. Υποστήριξε ότι για την υποχώρηση της ανάπτυξης φταίει αποκλειστικά και μόνο η Κυβέρνηση. Σ’ ολόκληρη την Ευρωζώνη η ανάπτυξη υποχωρεί πολύ περισσότερο. Υποχωρεί, κατά μέσο όρο, 2 μονάδες κάτω από το μηδέν. Φταίει και γι’ αυτό η ελληνική Κυβέρνηση; Ε, υπάρχει όριο και στην πόλωση και στο φανατισμό και στις μικροκομματικές σκοπιμότητες. Το γεγονός ότι, μέχρι το ξέσπασμα της κρίσης, είχαμε ρυθμούς ανάπτυξης 2-4% διαγράφεται;

Ανακρίβεια δεύτερη: Έφτασε στο σημείο να λεει ότι προκηρύξαμε, τάχα, εκλογές το 2007, εν μέσω πυρκαγιών. Δεν τα θυμάστε καλά. Και καλύτερα να μην τα θυμάστε καλά, γιατί αλλιώς, σκόπιμα, διαστρεβλώνετε χονδροειδώς τα πράγματα. Πρώτα προκηρύχθηκαν οι εκλογές και μετά ήρθαν οι πυρκαγιές. Γιατί δεν λέτε την αλήθεια; Για ποιο λόγο την διαστρεβλώνετε;

Ανακρίβεια τρίτη: Οι ισχυρισμοί για τις κοινωνικές πολιτικές. Θυμίζω ότι οι επιχορηγήσεις στα Ασφαλιστικά Ταμεία, από 8 δισ. ευρώ, που ήταν το 2003, ξεπέρασαν τα 14 δισ. ευρώ το 2008. Αύξηση δηλαδή κατά 77% περίπου. Από το 2004 έως το 2009 οι κοινωνικές μεταβιβάσεις στη χώρα μας αυξάνονται κατά 68%. Από 28,8 δισ.  ευρώ, που ήταν το 2004, φτάνουν τα 48,7 δισ.  ευρώ το 2009. Αύξηση δηλαδή σχεδόν κατά 20 δις.

Ανακρίβεια τέταρτη: Οι ισχυρισμοί για την ανεργία. Θυμίζω ότι η ανεργία είναι το μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα που αφήσατε εσείς, κύριε αρχηγέ της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, στη χώρα. Και στα προηγούμενα χρόνια πετύχαμε σημαντικά αποτελέσματα. Δεν λύθηκε, αλλά υπήρξε πολύ μεγάλη βελτίωση. Συνεχίζουμε τη μάχη για τη στήριξη της απασχόλησης. Η καταπολέμηση της ανεργίας ήταν και είναι προτεραιότητά μας.

Καταγγέλλετε την Κυβέρνηση για τα δημοσιονομικά, για το δημόσιο χρέος, για την απασχόληση. Μιλούν για απασχόληση αυτοί που πήραν την ανεργία στο 3%, το 1981, και την έφτασαν στο 11,3%, το Μάρτιο του 2004; Μιλούν για τα δημοσιονομικά αυτοί που άφησαν το έλλειμμα, κάτω από τις πιο ευνοϊκές διεθνείς συνθήκες, διπλάσιο απ’ ό,τι μπορεί να φτάσει στη χειρότερη περίοδο της παγκόσμιας Οικονομίας; Παριστάνουν τους κριτές ακόμη και για το δημόσιο χρέος. Το χρέος, όμως, κ. αρχηγέ της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, το δημιούργησαν οι κυβερνήσεις του κόμματός σας. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Το χρέος το τριπλασιάσατε. Θυμίζω πως, όταν η Ελλάδα έμπαινε στην ΕΟΚ, το δημόσιο χρέος δεν έφτανε ούτε στο 30% του ΑΕΠ. Από τότε έως το 2004, αυξήθηκε πάνω από τρεις φορές. Και το χρέος αυτό, είναι σήμερα το πιο μεγάλο οικονομικό πρόβλημα.  Όλα τα έσοδα από το φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων (περίπου 12 δις ευρώ) πηγαίνουν στους τόκους του. Η πραγματική, η μεγάλη αδυναμία της Οικονομίας μας εκεί βρίσκεται. Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτός είναι ο καιάδας που αφαιρεί τεράστιας έκτασης πόρους από την Ανάπτυξη, την Παιδεία, την Υγεία, το Κοινωνικό Κράτος. Αυτό είναι το πιο σοβαρό οικονομικό πρόβλημά μας στις ιδιαίτερα δύσκολες αυτές περιστάσεις.

Σε ό,τι αφορά τη δημοσιονομική εξυγίανση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το 2004 είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα στο δρόμο της σκληρής λιτότητας και το δρόμο της ήπιας προσαρμογής. Ο πρώτος έδινε έμφαση στην ταχεία βελτίωση των δεικτών. Ο δεύτερος συνυπολόγιζε το κοινωνικό αποτέλεσμα. Θα μπορούσαμε, δηλαδή, είναι αλήθεια αυτό, να είχαμε καλύτερα αποτελέσματα στη μείωση του ελλείμματος, εάν είχαμε επιλέξει σκληρά μέτρα. Επιλέξαμε, συνειδητά, το δρόμο με τις λιγότερες κοινωνικές επιπτώσεις.

Έχουμε συγκροτημένο Σχέδιο εξόδου από την κρίση και το εφαρμόζουμε. Έχουμε Σχέδιο και το συμπληρώνουμε, ανάλογα με τις εξελίξεις. Αυτό απαιτεί μια απροσδιόριστης έντασης και διάρκειας κρίση. Αυτό απαιτούν οι έκτακτες καταστάσεις που βιώνει ολόκληρος ο Πλανήτης. Η Αξιωματική Αντιπολίτευση καλείται να επιλέξει: Θέλουν ή δεν θέλουν να στηρίξουμε περισσότερο τους τομείς που πλήττονται από τη διεθνή κρίση; Θέλουν ή δεν θέλουν να στηρίξουμε τους συμπολίτες μας, που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη; Θέλουν ή δεν θέλουν μέτρα προστασίας της εργασίας και θωράκισης της απασχόλησης;

Να εξηγούμαστε λοιπόν. Η Κυβέρνηση κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να περιοριστούν οι συνέπειες της διεθνούς κρίσης. Η Κυβέρνηση κάνει ό,τι είναι δυνατόν για τους συμπολίτες μας που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Στοχευμένα, με πολιτική υπευθυνότητα, στα όρια της δημοσιονομικής ισορροπίας. Γιατί η δημοσιονομική ισορροπία ήταν -και είναι- επιτακτική αναγκαιότητα. Δεν είναι απλά και μόνο κοινοτική υποχρέωση. Είναι χρέος στις σημερινές, αλλά και στις αυριανές γενιές. Αυτή είναι η θέση μας. Και η θέση αυτή είναι σταθερή, συνεπής, ξεκάθαρη. Οι αντιφάσεις και οι υπεκφυγές είναι προνόμιο άλλων.

Έρχομαι σε όσα ειπώθηκαν, ειδικότερα, για τον Προϋπολογισμό.

Πρώτον: Οι ρυθμοί ανάπτυξης που προβλέπαμε για τη χώρα ήταν περίπου στο ύψος που προσδιόριζαν οι πιο έγκυρες διεθνείς εκτιμήσεις. Θυμίζω ότι στις φθινοπωρινές προβλέψεις τους, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, το ΔΝΤ πρόβλεπε ρυθμούς ανάπτυξης στο 2% του ΑΕΠ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο 2,5% του ΑΕΠ. Δεν υπήρξε, λοιπόν, καμιά απόπειρα ωραιοποίησης της κατάστασης. Δεν υπήρξε καμιά αυθαίρετη εκτίμηση των πραγμάτων.

Δεύτερον: Οι εκτιμήσεις για το επόμενο διάστημα δεν αναθεωρούνται μόνο από τη χώρα μας. Οι προβλέψεις για ένταση των συνεπειών δεν αφορούν αποκλειστικά και μόνο την Ελλάδα. Αφορούν -και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό- όλες τις χώρες. Έως και πριν από ένα μήνα, η εκτίμηση για τη μέση ανάπτυξη της Ευρωζώνης ήταν στα όρια του μηδενός. Τώρα είναι «πλην δύο». Όλοι οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί αναθεωρούν, συνεχώς, τις προβλέψεις τους. Αυτή είναι η αλήθεια. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε 14 μήνες, έχει αναθεωρήσει, προς στο δυσμενέστερο, 4 φορές τις προβλέψεις της για τις χώρες-μέλη. Όλες οι μεγάλες χώρες αναπροσαρμόζουν τα αρχικά σχέδιά τους. Τα προσαρμόζουν στα μεταβαλλόμενα δεδομένα και τις αυξανόμενες ανάγκες που δημιουργεί η κρίση. Η προσαρμογή λοιπόν στα νέα δεδομένα είναι επιτακτική αναγκαιότητα για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης

Ισχυρές οικονομίες (η γερμανική, η γαλλική, η ισπανική, η αγγλική) εκτιμάται ότι θα εισέλθουν –έχουν ήδη εισέλθει – σε βαθιά ύφεση. Εννιά χώρες-μέλη της Ευρωζώνης θα εμφανίσουν ελλείμματα υψηλότερα απ’ ό,τι προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας. Η Ελλάδα είναι η μόνη από τις χώρες της αρχικής ομάδας της Ευρωζώνης, (δηλαδή των ‘’Δώδεκα’’), που παίρνει από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή θετικό, ναι μεν ισχνό αλλά θετικό πρόσημο στο ρυθμό ανάπτυξης. Ακόμη και οι αναθεωρημένες προβλέψεις της θεωρούν ότι η ανεργία στην Ελλάδα, το 2009, θα είναι χαμηλότερη του μέσου όρου της Ευρωζώνης. Η Ισπανία, η Γαλλία, η Ιρλανδία, αναμένεται να έχουν ποσοστά ανεργίας, που φτάνουν αντίστοιχα το 16%, το 9,8% και το 9,7%.

Τρίτον: Όλες οι διεθνείς εκτιμήσεις για την κρίση είναι βραχυχρόνιες. Βασίζονται στα δεδομένα που υπάρχουν τη συγκεκριμένη στιγμή. Και αυτά τα δεδομένα αλλάζουν συνεχώς. Είπαμε -ακόμη και στη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό- ότι τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται βέβαιο. Τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο. Έχω πει πολλές φορές έως τώρα -και το επαναλαμβάνω άλλη μια φορά- ότι είναι απρόβλεπτη και η ένταση και η διάρκεια και η τροπή που μπορεί να πάρει η κρίση. Ήταν και είναι απρόβλεπτη η έκταση των επιπτώσεων στις εθνικές οικονομίες. Ήταν και είναι απρόβλεπτη η επίπτωση στον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Τέταρτον: Εργαζόμαστε για να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα σε σχέση με τις προβλέψεις της Επιτροπής. Με στοχευμένες παρεμβάσεις, με μέτρα προστασίας των εισοδημάτων, με ενεργητικές πολιτικές για την απασχόληση.

Συνοψίζω, λοιπόν:

• Η Ελλάδα θα είναι και στη δύσκολη αυτή χρονιά μια από τις 5 χώρες της Ευρωζώνης με θετικό πρόσημο στην ανάπτυξη.
• Η Ελλάδα θα έχει χαμηλότερο έλλειμμα από το μέσο όρο της Ευρωζώνης.
• Η Ελλάδα θα έχει χαμηλότερη ανεργία από το μέσο όρο της Ευρωζώνης.
• Το δημόσιο χρέος αναμένεται να αυξηθεί κατά 2,2% του ΑΕΠ, όταν οι αντίστοιχες αυξήσεις στη Γαλλία είναι 5%, στην Ισπανία 7%, στην Ιρλανδία 14%.

Βεβαίως τίποτα απ’ όλα αυτά δεν πρέπει να μας εφησυχάζει. Χρειάζεται ένταση προσπαθειών. Χρειάζεται συνέπεια. Χρειάζεται όμως και ήρεμο πολιτικό κλίμα. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Ισχυρίζεται η Αξιωματική Αντιπολίτευση ότι, πριν το 2004, είχαμε μια «από τις καλύτερες οικονομίες των τελευταίων δεκαετιών»..Ξεχνά ή προσποιείται ότι ξεχνά τα υψηλά δημοσιονομικά ελλείμματα (φτάσανε στο 7,5%) την αύξηση του δημοσίου χρέους, τα «διπλά βιβλία»! Ξεχνά το γεγονός ότι ένα σημαντικό μέρος της ανάπτυξης οφειλόταν σε αύξηση της ζήτησης, που γινόταν με δανεικά! Ξεχνά ότι ένα άλλο μέρος οφειλόταν στη σημαντική μείωση των επιτοκίων και την αύξηση του ιδιωτικού δανεισμού!

Μιλά ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (αντιγράφοντας τους τίτλους του προγράμματός μας) για «νέο αναπτυξιακό πρότυπο». Δεν λέει, όμως, κανένα μέτρο, καμιά συγκροτημένη πολιτική, καμιά συγκεκριμένη δράση. Επιδίδεται σε αοριστολογίες, μοιράζει ακοστολόγητα πακέτα, στέλνει ευχετήρια κάρτα σε όλους. Είναι πρότυπο ανάπτυξης αυτό; Είναι πρότυπο πολιτικής;

Από το 2004, η πολιτική μας στηρίζεται στην ισορροπία μεταξύ ανάπτυξης, δημοσιονομικής εξυγίανσης, κοινωνικής προστασίας.

Στη σημερινή συγκυρία δεν υπάρχουν περιθώρια δημοσιονομικής χαλάρωσης. Εκείνο που χρειάζεται είναι προσεκτική, στοχευμένη πολιτική. Και αυτό κάνουμε. Δίνουμε σημασία στη διάρθρωση των κρατικών δαπανών. Περιορίζουμε τις δαπάνες και βάζουμε φραγμό στη σπατάλη. Συνεχίζουμε τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται για την ανάπτυξη. Διαφωνείτε μ’ αυτό; Διαφωνεί η Αντιπολίτευση σ΄’ αυτό; Και τι αντιπροτείνει;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης έχει επιλέξει συνειδητά μια στρατηγική μικροκομματικής σκοπιμότητας. Τη μια υπαινίσσεται εκλογές. Τις ζητά και δεν τις ζητά. Την άλλη, επιστρατεύοντας κορυφαίους συνεργάτες του, προαναγγέλλει ότι θα προκαλέσει εκλογές το 2010, εκμεταλλευόμενος τη διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας. Την επομένη επανέρχεται ζητώντας «διπλή συμφωνία»: Να συμφωνήσουμε -λέει- αφενός να γίνουν πρόωρες εκλογές και αφετέρου να σεβαστούν το θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ακούστε το! Και ακούστε το καλά: Με το θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας εμείς δεν παίζουμε. Παιχνίδια δεν κάνουμε. Εσείς και τα στελέχη σας είστε εκείνοι που, άμεσα ή έμμεσα, διακηρύσσετε ότι θα προκαλέσετε εκλογές το 2010. Εσείς λέτε ότι, για το σκοπό αυτό, θα εκμεταλλευτείτε τη διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας. Εάν χρειάζεται λοιπόν μια συμφωνία, χρειάζεται να την κάνετε με τον εαυτό σας και με τα στελέχη σας.

Σε ό,τι αφορά τώρα την εκλογολογία, ακούστε: Κατ’ αρχήν ζητάτε εκλογές, αλλά δεν τις θέλετε. Το ίδιο κάνατε και μετά το 2004. Τα αποτελέσματα τα ξέρετε και προσέχετε όταν τις ζητάτε. Φτάσατε στο σημείο να λέτε ότι προκηρύξαμε, τάχα, εκλογές εν μέσω πυρκαγιών. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, το κρίσιμο ερώτημα είναι: Γιατί δεν λέτε την αλήθεια και διαστρεβλώνετε τα πάντα;

Εκείνο που, σήμερα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, χρειάζεται ο τόπος – και το χρειάζεται όσο ποτέ στο παρελθόν- είναι η υπεύθυνη συμπεριφορά όλων. Είναι η αποφυγή μετωπικών πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων. Είναι η εγκατάλειψη κάθε απόπειρας, που αποβλέπει στη δημιουργία κλίματος κοινωνικής αναταραχής και πολιτικής αστάθειας.

Εκείνο που προέχει, ειδικά στη δύσκολη αυτή περίοδο της παγκόσμιας κρίσης, δεν είναι ούτε η μονότονη εκλογολογία, ούτε οι εκλογές που ζητά ο Αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ούτε οι κομματικοί σχεδιασμοί.

Εμάς δεν μας απασχολεί η εκλογολογία. Δεν μας ενδιαφέρει αν είναι προτεραιότητα ή επικοινωνιακή τακτική τέχνασμα του ΠΑΣΟΚ. Εκείνο που μας απασχολεί, ειδικά αυτήν την ώρα, δεν είναι οι εκλογές.

Εμείς έχουμε άλλο σχεδιασμό. Δική μας προτεραιότητα είναι η μάχη με τα πραγματικά προβλήματα του Τόπου και της Κοινωνίας. Ο αγώνας της Κυβέρνησης επικεντρώνεται στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων και των συνεπειών από την παγκόσμια οικονομική θύελλα. Μέλημά μας είναι να αντιμετωπίσουμε, με όλες τις δυνάμεις, τις συνέπειες αυτές που έχουν, ήδη, κτυπήσει την πόρτα της χώρας μας και θα τη χτυπήσουν, κατά πάσα πιθανότητα, εντονότερα στους μήνες που έρχονται.  Αγωνία μας είναι οι συνθήκες που θα επικρατήσουν και στην παγκόσμια και βέβαια στην ελληνική Οικονομία τους επόμενους δύσκολους μήνες.

Το είπα και θέλω να το επαναλάβω, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Απέναντι σε μια τέτοιας έντασης κρίση, δεν αρκεί η βούληση, οι προσπάθειες μόνο της Κυβέρνησης. Τα πράγματα στη διεθνή σκηνή είναι εξαιρετικά ρευστά. Οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι. Το περιβάλλον είναι βεβαρημένο. Απαιτείται λοιπόν, έστω στοιχειώδης, συνεννόηση. Απαιτείται μετριοπάθεια και ψυχραιμία. Απαιτείται συναίνεση, τουλάχιστον στα βασικά, στα θεμελιώδη. Οφείλουμε, λοιπόν, να βάλουμε τέλος στη στείρα άρνηση. Στο «όχι σε όλα». Στις πολωτικές και διχαστικές αντιπαραθέσεις. Αυτή είναι η απαίτηση των καιρών. Αυτό χρειάζεται ο Τόπος. Αυτό απαιτούν οι πολίτες. Όλα τα άλλα δεν μας αφορούν.