Δευτερολογία του Πρωθυπουργού στη Βουλή για τα Δικαιώματα της Νεολαίας στη Μόρφωση και τον Πολιτισμό

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Αθήνα, 21 Μαρτίου 2008

ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ

ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

ΣΤΗΝ ΠΡΟ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

ΜΕ ΘΕΜΑ: ‘’ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ’’

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Θέλω να ξεκινήσω με κάποιες αναφορές στο Ασφαλιστικό, επειδή ετέθη. Πρώτα απ΄όλα, να θυμίσω τηn επί μήνες μακρά διαβούλευση με τους κοινωνικούς φορείς, και την αναλυτική συζήτηση στην Επιτροπή και στην Ολομέλεια. Σας θυμίζω ότι προηγήθηκε και μια μακρά, και διεξοδική συζήτηση, σε επίπεδο Αρχηγών Κομμάτων, Προ Ημερησίας Διατάξεως πριν από 15-20 μέρες.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ξεκινώ με μια φράση για τη στάση της Αντιπολίτευσης στο Ασφαλιστικό. Aς τη θυμούνται, να τη συζητήσουμε ξανά, στο τέλος της τετραετίας: Ο λαϊκισμός έχει κοντά πόδια. Η Αντιπολίτευση έχασε τις ημέρες αυτές ακόμα μια ευκαιρία αξιοπιστίας. Έχασε ακόμα μια ευκαιρία στις λύσεις που χρειάζεται η κοινωνία. Εγκλωβίστηκε σ’ ένα διαγκωνισμό λαϊκισμού. Απέδειξε, για άλλη μια φορά, πολιτική αδυναμία. Ακολούθησε, άλλη μια φορά, πρακτικές πελατειακών σχέσεων. Κάποιοι μιλούν για αλλαγές, αλλά υπερασπίζονται τη στασιμότητα, να μην αλλάξει τίποτα. Κάποιοι μιλούν γενικά και αόριστα, αλλά δεν τολμούν να προτείνουν τίποτε το συγκεκριμένο. Κάποιοι βολεύονται στο γκρίζο, στις γενικεύσεις, στην ισοπέδωση. Κάποιοι βολεύονται στο παρελθόν τους, που τη μια καταδικάζουν και την άλλη το αντιγράφουν.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Όποιος προσπαθεί να χαϊδέψει αυτιά το μόνο που πετυχαίνει λαϊκίζοντας είναι να γίνει πρόσκαιρα ευχάριστος και σε βάθος χρόνου υπεύθυνος για την διόγκωση των προβλημάτων. Διακυβέρνηση σημαίνει ανάληψη ευθυνών, δύσκολες αποφάσεις για το καλό των πολλών. Τα ωραία λόγια περνούν. Τα προβλήματα μένουν, αν κάνεις πως δεν τα βλέπεις. Μείνετε λοιπόν, αφού το διαλέγετε, στο τέλμα του χθες. Η κοινωνία σας ξεπέρασε. Εμείς προχωρούμε μπροστά. Τολμάμε τις μεταρρυθμίσεις. Έχουμε το θάρρος να αντιμετωπίσουμε δύσκολα θέματα.

Ακούσαμε για το Ασφαλιστικό γενικούς αφορισμούς, διαστρεβλώσεις, ανακρίβειες. Κάποιοι περιορίστηκαν σ’ ένα μονότονο «όχι». Αυτό τι αποδεικνύει; Στείρα αντίδραση.

Και ρωτώ:

• Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι το Ασφαλιστικό Σύστημα μπορούσε να επιβιώσει, χωρίς καμιά μεταρρύθμιση;
• Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει εξορθολογισμός, να υπάρξει περιορισμός της σπατάλης, να υπάρξει αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας με 155 φορείς;
• Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική αντιμετώπιση της αδήλωτης εργασίας, της εισφοροδιαφυγής και της εισφοροαποφυγής, μέσα από τον πολυκερματισμό του Συστήματος;
• Είναι εφικτό κάτι τέτοιο, όταν υπάρχουν Ταμεία που δεν διαθέτουν ακόμη μηχανοργάνωση;
• Είναι εφικτό, χωρίς ενιαίους μηχανισμούς ελέγχου;

Και επειδή η εισφοροδιαφυγή προβλήθηκε επίμονα από την Αξιωματική Αντιπολίτευση, ρωτώ:

• Ενα τέταρτο του αιώνα στην εξουσία γιατί δεν κατάφεραν τίποτα;
• Γιατί η εισφοροδιαφυγή αυξανόταν;

Και έπειτα:

• Είναι σε βάρος, ή υπέρ, της νέας γενιάς η δημιουργία Εθνικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης Γενεών;
• Είναι σε βάρος, ή υπέρ, της νέας γενιάς το γεγονός ότι η Κυβέρνηση αυτή, σε πλήρη αντίθεση με τις πρακτικές του παρελθόντος, όχι μόνο δεν καταναλώνει έσοδα από το μέλλον, αλλά δημιουργεί Κεφάλαιο Αλληλεγγύης για το μέλλον;
• Το κάνει αυτό η Κυβέρνηση για κομματικό συμφέρον, ή για το συμφέρον της νέας γενιάς;

Ας απαντήσει ο καθένας υπεύθυνα, ξεκάθαρα και με σαφήνεια.

 Ισχυρίζεται η Αντιπολίτευση ότι η Κυβέρνηση δεν ανταποκρίνεται στις δεσμεύσεις της. Είναι προφανές, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι κάποιοι μετρούν ανάποδα.

• Πρώτ’ απ’ όλα, δεν υπάρχει στο νόμο κανένα άρθρο που να αναφέρεται σε εισφορές. ΚΑΝΕΝΑ. Οι εισφορές δεν αυξάνονται, σε καμία περίπτωση.
• Δεύτερον: Δεν αυξάνονται τα γενικά όρια ηλικίας. Ενθαρρύνεται η παραμονή στον εργασιακό βίο, αποθαρρύνονται οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και αντιμετωπίζονται συγκεκριμένες υπερβολές, που προκαλούσαν στρεβλώσεις σε όλο το σύστημα. Και αυτό μάλιστα με τρόπο ήπιο, σταδιακά και σε βάθος χρόνου. Δεν μπορεί να υπάρχουν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συνταξιούχοι στα 38, τα 45, τα 55 τους χρόνια. Δεν μπορεί ο συντάξιμος χρόνος να είναι μεγαλύτερος από το χρόνο εργασίας. Επιτέλους, να μιλήσουμε με απόλυτη ειλικρίνεια.
• Τρίτον: Σε ό,τι αφορά το ύψος των συντάξεων: Το 20% για τα επικουρικά Ταμεία είναι το κατώτατο όριο και όχι το ανώτατο. Όποια Ταμεία, με βάση αναλογιστικές μελέτες, αποδεικνύουν ότι μπορούν περισσότερο, μπορούν να δίνουν μεγαλύτερες συντάξεις.

Αυτή είναι η αλήθεια. Βάλαμε κανόνες που ανταποκρίνονται στο αίτημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Ρυθμίσεις που εγγυώνται ότι θα έχουν συντάξεις και τα παιδιά μας. Ρυθμίσεις που κάνουν το Ασφαλιστικό Σύστημα βιώσιμο, ορθολογικό, δίκαιο.

Αναφερθήκατε, κύριε Πρόεδρε του Συνασπισμού, και σε προσευχές. Χαίρομαι γιατί, αν το κατάλαβα καλά, και εσείς προσεύχεστε. Υπάρχει βέβαια μια διαφορά: Ότι, ως Πρωθυπουργός, έχω αποστολή να εφαρμόζω τις πολιτικές που ενέκριναν οι Έλληνες πολίτες. Έχω χρέος να παίρνω αποφάσεις, ακόμα και όταν γίνομαι δυσάρεστος. Δική μου επιλογή είναι να είμαι χρήσιμος και να παράγω έργο. Εσείς διαλέγετε το δρόμο του λαϊκισμού: Να χαϊδεύετε αφτιά, να ακούγεστε ευχάριστα. Αυτή είναι η διαφορά μας. Εσείς λόγια, εμείς έργα. Και μάλιστα έργα που έχουν αποτελέσματα για τους πολλούς.

Σε ό,τι αφορά τα θέματα Παιδείας, παρακολουθήσαμε πάλι μια απόπειρα αμφισβήτησης των πάντων. Κάποιοι επενδύουν στη σύγχυση, αποφεύγοντας συγκεκριμένες προτάσεις. Κάποιοι αντιδρούν σε κάθε μεταρρύθμιση. Υπηρετώντας, τελικά, τι; Τη συντήρηση. Να είμαστε σαφείς σ’  αυτό. Κάποιοι καταφεύγουν σε γενικότητες, αοριστολογίες, λαϊκισμούς. Και ρωτώ:

• Είναι η Αντιπολίτευση αντίθετη στη θεσμοθέτηση αξιολόγησης, ως βασικό κριτήριο για τις κρατικές επιχορηγήσεις;
• Είναι αντίθετη στην αξιοκρατική επιλογή του διδακτικού προσωπικού, ιδίως της Ανώτατης Εκπαίδευσης;

Οφείλω να πω ότι, από την πλευρά της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ακούστηκαν και κάποιες κοινές ευχές. Ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης τις ονόμασε «πρόγραμμα» για την Παιδεία. Θα έλεγα ότι, είναι ευχολόγιο. Αλλά, έστω και αυτό, είναι θετικό. Φτάνει να μην έχει αυτό το πρόγραμμα-ευχολόγιο την ίδια «συνέπεια» που είχαν οι διακηρύξεις για το άρθρο 16. Φτάνει αυτά να συγκεκριμενοποιηθούν και να επικαιροποιηθούν, βέβαια. Διότι πολλά απ’ όσα διακηρύσσονται είναι, ήδη, σε πλήρη εφαρμογή.

Ρωτώ λοιπόν:

• Είναι προγραμματική δέσμευση για το μέλλον οι αναφορές για ειδική εκπαίδευση των εκπαιδευτικών, όταν ήδη υλοποιούνται σχετικά προγράμματα από το Γ΄ ΚΠΣ και προωθούνται νέες δράσεις, μέσα από το Ε.Σ.Π.Α. της νέας προγραμματικής περιόδου;
• Είναι σχέδιο για το μέλλον η πρόταση για διδασκαλία μίας ξένης γλώσσας, όταν υπάρχει ήδη η διδασκαλία δύο ξένων γλωσσών;
• Είναι δυνατό να εξαγγέλλεται υποχρεωτική προσχολική αγωγή, για το απώτερο μέλλον, όταν αυτό ισχύει ήδη με απόφαση της Κυβέρνησης;
• Είναι στοιχείο πειστικού προγράμματος η εξαγγελία για αξιολόγηση, όταν προβάλλεται από εκείνους που επίμονα εναντιώνονται στην εφαρμογή της ισχύουσας σχετικής νομοθεσίας;
• Είναι πρόοδος η επαναφορά των εξετάσεων στη Β΄ Λυκείου, την οποία εξαγγέλλουν κορυφαία στελέχη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης;
• Είναι στοιχείο συνέπειας, ευθύνης, αξιοπιστίας, να διακηρύσσεται ως αναγκαία, επιτακτική και εκσυγχρονιστική η αναθεώρηση του άρθρου 16 και, την ίδια στιγμή, να επιχειρείται υπονόμευση ολόκληρης της αναθεωρητικής διαδικασίας;

 Σε ό,τι αφορά, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τις δαπάνες για την Παιδεία.

• Πρώτον: Στην περίοδο ’99-2003 οι δημόσιες δαπάνες για την Παιδεία είχαν αυξηθεί μόνο κατά 1,3 δις ευρώ, ενώ στη συνέχεια και έως σήμερα αυξήθηκαν κατά 2,2 δις ευρώ. Η αύξηση, δηλαδή, που γίνεται τώρα είναι διπλάσια της αύξησης που γινόταν στο πρόσφατο παρελθόν.
• Δεύτερον: Οι πόροι που διατίθενται, μέσω του υπουργείου Παιδείας, ξεπερνούν το 3% του ΑΕΠ. Όμως! Οι συνολικοί πόροι που διατίθενται για την Παιδεία είναι πολύ περισσότεροι. Πέρα από τις δαπάνες που διαχειρίζεται το υπουργείο Παιδείας, διατίθενται -και πρέπει να συνυπολογίζονται- σημαντικά κονδύλια και από άλλα υπουργεία.

Ανάμεσα στ’ άλλα –δίνω κάποια παραδείγματα:

• Είναι οι δαπάνες για τη μεταφορά μαθητών, τις οποίες διαχειρίζεται το υπουργείο Εσωτερικών.
• Είναι οι δαπάνες για την έρευνα, μεγάλο ποσοστό των οποίων διαχειρίζεται το υπουργείο Ανάπτυξης.
• Είναι οι δαπάνες για κτιριακές υποδομές, πολλές από τις οποίες είναι, είτε στο ΥΠΕΧΩΔΕ, είτε στο υπουργείο Εσωτερικών.
• Είναι ακόμη και οι δαπάνες για τη δημιουργία σχολείων με τη σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα.
• Τρίτον: Προγραμματίζουμε και διαθέτουμε στην Παιδεία το 14% των πόρων του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς για την επόμενη προγραμματική περίοδο, που φτάνουν τα 3,3 δις ευρώ.
• Τέταρτον: Στο χώρο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, για τον οποίο γίνεται και ο μεγαλύτερος θόρυβος η Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, διαθέτει το 1,3% του ΑΕΠ. Ποσοστό που υπερβαίνει τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
• Πέμπτον: Ο προγραμματικός στόχος για την αύξηση  των δαπανών στο 5% του ΑΕΠ δεν εγκαταλείπεται. Δεν μπορεί όμως παρά να συμβαδίζει τόσο με την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών, όσο και με την εφαρμογή συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων, που εγγυώνται, αφενός την ποιοτική αναβάθμιση της εκπαίδευσης και αφετέρου τη διασφάλιση ίσων ευκαιριών σ’ όλους τους νέους μας.
•  Έκτον: Όσοι γενικά και αόριστα επιδίδονται σε διακηρύξεις παροχών, δημόσιων δαπανών, διορισμών και προσλήψεων, οφείλουν να καταθέσουν πρόγραμμα προτεραιοτήτων. Να πουν καθαρά τί θέλουν να αυξηθεί και τί να μειωθεί. Να πουν ποιους παραπάνω φόρους θα επέβαλαν. Φωνές που συνιστούν αυξήσεις σε όλες τις δαπάνες, φωνές που συνιστούν διορισμούς παντού, είναι φωνές  ανεύθυνες. Είναι λαϊκισμός. Είναι απόδειξη ότι δεν έχουν τίποτα συγκεκριμένο και, πάντως, τίποτα εποικοδομητικό να πουν.

 Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Διαπίστωσα ότι ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης σήμερα, σε αντίθεση με άλλες φορές, κινήθηκε -τουλάχιστον στην πρωτολογία του, γιατί δεν ξέρω τί θα γίνει στη δευτερολογία του- σε ήπιους πολιτικούς τόνους, στο πλαίσιο ενός πολιτικού πολιτισμού, τον οποίο εμείς, ως παράταξη, υπηρετούμε χρόνια. Ως εκ τούτου, θα ήθελα να του πω ότι αν πράγματι εννοεί τον πολιτικό πολιτισμό ως στοιχείο ενίσχυσης της ποιότητας της Δημοκρατίας, τώρα είναι η χρυσή ευκαιρία να επιστρέψει το κόμμα του στη συζήτηση για το Σύνταγμα. Το άρθρο 16, η ενίσχυση τόσο του δημόσιου χαρακτήρα της Παιδείας, όσο και το άνοιγμα νέων οριζόντων για τα παιδιά που περιμένουν από εμάς τόσα πολλά, είναι μια ευκαιρία για τον τόπο που δεν πρέπει να αφήσουμε να πάει χαμένη.

Τέλος, έγινε αναφορά στο θέμα της SIEMENS. Μπορεί κύριε Παπανδρέου κατά καιρούς να είχαμε έντονες αντιπαραθέσεις. Ουδέποτε όμως το έκανα -και ουδέποτε θα το διανοηθώ- να αμφισβητήσω την προσωπική σας εντιμότητα. Και να προσθέσω και κάτι ακόμα: Γνωρίζετε ότι, από το Δεκέμβριο του 2006, το Υπουργείο Δικαιοσύνης στάθηκε αρωγός, τόσο της γερμανικής, όσο και της ελληνικής Δικαιοσύνης. Εξαντλούμε όλες τις δυνατότητες που μας παρέχονται για να μην μείνει κανένα κενό, τίποτα στο σκοτάδι, να εξιχνιαστεί κάθε λεπτομέρεια αυτής της υπόθεσης. Και, όπως είπα πάλι εδώ στη Βουλή, η σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής τώρα, σε αυτή τη φάση -και το τονίζω αυτό- θα μπορούσε να παρεμβάλει εμπόδιο στην προσπάθεια της Δικαιοσύνης. Διευκρινίζω όμως, για πολλοστή φορά και προς κάθε κατεύθυνση: Δεν θα μείνει, ιδίως στην υπόθεση αυτή, καμία σκιά. Τα πάντα θα ερευνηθούν, ως την τελευταία λεπτομέρεια. Γιατί είναι θέμα διαφάνειας του δημόσιου βίου. Θα μου επιτρέψετε να πω, πάνω απ΄ όλα, αυτό είναι θέμα τιμής του πολιτικού κόσμου.