ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Αθήνα, 26 Μαΐου 2006

ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ

ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

ΣΤΗΝ ΠΡΟ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Κυρία Παπαρήγα, άκουσα με προσοχή τα όσα είπατε και έχω να θέσω μια σειρά από ερωτήματα. Συγκεκριμένα όμως ερωτήματα. Γιατί οι γενικές αποστροφές δεν βοηθούν.

Ερώτημα πρώτον: Διαφωνείτε ότι είναι ανάγκη να αλλάξουν τα πράγματα; Δεν ισοπεδώνω τη σημερινή κατάσταση στα Πανεπιστήμια. Αλλά υπάρχουν πολλά κακώς κείμενα που πρέπει να βελτιωθούν. Να συμφωνήσουμε έστω σ’ αυτό.

Το δεύτερο: Διαφωνείτε με την αυτοτέλεια των Πανεπιστημίων; Άκουσα πολλές επικριτικές αποστροφές στην ομιλία σας. Την οποία αυτοτέλεια, πρώτα απ’ όλα, ζητούν τα ίδια, για να έχουν μια στοιχειώδη ευελιξία αντιμετώπισης των σημερινών υπεργραφειοκρατικών φαινομένων.

Διαφωνείτε με την αξιολόγηση; Μα αυτό είναι στοιχειώδες ποιοτικό κριτήριο Οργανισμών που, σε τελική ανάλυση, λειτουργούν -και θα λειτουργούν- με τα χρήματα των φορολογουμένων.

Διαφωνείτε με την ανάγκη να αντιμετωπιστεί το θέμα του ασύλου; Ένα τεράστιο θέμα, που, δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις, έχει παραποιηθεί. Έχει διαστρεβλωθεί με πράξεις που στρέφονται κατά της ελευθερίας, κατά της εκπαίδευσης, κατά των ατομικών δικαιωμάτων, κατά της δημόσιας περιουσίας και, σε τελική ανάλυση, κατά της ίδιας της έννοιας του ασύλου.

Ενοχλείστε -αυτό ήταν σαφές στην ομιλία σας- με την προοπτική συνεργασίας των Πανεπιστημίων και της αγοράς, της παραγωγής. Προφανώς αυτή η άποψη απορρέει από τη γενικότερη προκατάληψη δαιμονοποίησης των επιχειρήσεων. Θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό. Εμείς δεν τις θεοποιούμε, αλλά ξέρουμε ότι είναι μια πραγματικότητα. Αυτός είναι ο πραγματικός κόσμος. Και, πάντως, από αυτήν την πραγματικότητα πρέπει να βρούμε τους τρόπους να αντλήσουμε τη μέγιστη δυνατή ωφέλεια για τους νέους μας, για την εθνική οικονομία, για τη βελτίωση του βιωτικού επιπέδου.

Άκουσα, επίσης με προσοχή, όσα είπατε εναντίον της δυνατότητας ίδρυσης μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Θέλω να ρωτήσω και εδώ κάποια πράγματα. Και περιμένω ειλικρινείς απαντήσεις για να προχωρήσουμε το διάλογο πάρα πέρα:

Πρώτον: Σε ποιά Χώρα τα μη κρατικά Πανεπιστήμια εκτόπισαν τα Δημόσια;

Δεύτερον: Γιατί να αναγνωρίζονται πτυχία ιδιωτικών Πανεπιστημίων, που λειτουργούν στο Εξωτερικό και να μη γίνεται αυτό, εάν τα ίδια Πανεπιστήμια λειτουργούν εδώ και προσφέρουν στη Χώρα μας;

Τρίτον: Ποιά εξήγηση μπορεί να δοθεί στο γεγονός ότι αναγνωρίζεται η λειτουργία ιδιωτικών σχολείων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, που είναι υποχρεωτική και όχι Τριτοβάθμιας που δεν είναι υποχρεωτική;

Τέταρτον: Είναι, ή δεν είναι, θετικό το γεγονός ότι θα υπάρχουν ακόμη περισσότερες θέσεις σπουδών και ακόμη περισσότεροι πόροι για τους φοιτητές των Κρατικών Πανεπιστημίων;

Πέμπτον: Γιατί να αφήσουμε να συνεχίζεται η αιμορραγία συναλλάγματος από τους νέους μας που σπουδάζουν στο εξωτερικό; Γιατί να χρηματοδοτούμε – με απλά λόγια- θέσεις εργασίας στο εξωτερικό και όχι εδώ, στον Τόπο μας;

Είναι προφανές ότι στο θέμα αυτό υπάρχουν κάποιες παρεξηγήσεις. Από κάποιες πλευρές -και δεν αναφέρομαι, το δηλώνω ρητά και κατηγορηματικά, ούτε στο ΚΚΕ, ούτε σε κάποιο άλλο κόμμα ή συλλογικό φορέα- υπάρχουν, ενδεχομένως και σκοπιμότητες. Υπάρχει σύγχυση, ή απόπειρα δημιουργίας σύγχυσης. Διότι η ίδρυση μη κρατικών Πανεπιστημίων δεν σημαίνει περιορισμό των Κρατικών Πανεπιστημίων. Δεν σημαίνει υποβάθμιση των Κρατικών Πανεπιστημίων. Αντίθετα! Εκείνο που επιδιώκεται -και από αυτό ξεκινήσαμε- είναι η αναβάθμιση της ποιότητας της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Αυτός είναι ο στόχος. Και για την επίτευξη του στόχου αυτού έχουμε υποχρέωση να συμβάλουμε όλοι. Εκείνο που επιδιώκεται, τόσο με το Νόμο – Πλαίσιο που προετοιμάζουμε, όσο και με τη δημιουργία μη κρατικών Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων…

  • είναι η ενίσχυση της άμιλλας και του υγιούς ανταγωνισμού.
  • Είναι ο καλύτερος δυνατός εξοπλισμός των πτυχιούχων, με εφόδια που χρειάζονται για να πετύχουν στο δρόμο που διαλέγουν.
  • Είναι η δημιουργία περισσότερων εκπαιδευτικών επιλογών για τις νέες και τους νέους μας.

Και κάτι ακόμη:

Στη Χώρα μας, τί θέλουμε να κάνουμε; Θα διαμορφώσουμε εμείς το συνταγματικό και νομικό πλαίσιο για την ίδρυση και λειτουργία μη κρατικών Πανεπιστημίων, ή θα αφήσουμε να επικρατήσουν de facto καταστάσεις; Θα βγούμε μπροστά, ή θα παραμένουμε απαθείς, αδρανείς σ’ αυτές τις εξελίξεις;

Άκουσα την ομιλία του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Το 90% ήταν μια συρραφή ατυχών βερμπαλισμών και ευφυολογημάτων και, βέβαια, γενικευμένης, όπως πάντα δυστυχώς, καταστροφολογίας. Ξέρετε τί αποκαλύπτει αυτό; Απόλυτη ένδεια πρότασης. Ένδεια πολιτικής. Δεν έχετε πυξίδα κ. Παπανδρέου. Δεν έχετε στρατηγική. Αυτή είναι η αλήθεια. Και δεν με χαροποιεί η αλήθεια αυτή. Με θλίβει, γιατί είναι αποκαλυπτική για τον τρόπο που αντιλαμβάνεστε το ρόλο σας.

Στο τέλος της ομιλίας σας, ούτε το 10%, κάνατε αναφορά σε κάποιους γενικούς άξονες. Τί απεκαλύφθη με την αναφορά σ’ αυτούς τους άξονες; Ξεκινήσατε με τον ατυχή βερμπαλισμό ότι η δική μου ομιλία ήταν μια έκθεση ιδεών. Σε τελική ανάλυση, παρουσιάζοντας αυτούς τους άξονες, οι οποίοι, εν πολλοίς, ταυτίζονται με τις απόψεις που ανέπτυξα, τί σας κάνουν εσάς; Αντιγραφέα της έκθεσης; Γιατί η πραγματικότητα είναι -και δεν θα μπω σε ένα προς ένα στα θέματα- ότι οι απόψεις που είπατε είναι πάρα πολύ κοντά σ’ αυτά που είπα εγώ.

Άκουσα επίσης, στον επίλογο, το περίφημο πυροτέχνημα της πρόσκλησης. Η πρόσκληση είναι για σας κ. Παπανδρέου. Να επανέλθετε στο διάλογο. Γιατί διάλογος υπάρχει. Διάλογος στον οποίον είπατε ότι θα ανταποκριθείτε, παρουσιαστήκατε στην αρχή και, μετά, με ρηχές προφάσεις, άρον – άρον αποχωρήσατε. Αν έχετε μετανιώσει σας καλώ να επανέλθετε. Να συμμετάσχετε στη μεγάλη υπόθεση διαμόρφωσης μιας σύγχρονης εκπαιδευτικής πολιτικής. Να αναλάβετε τελικά τις ευθύνες που σας αναλογούν.

Κύριε Παπανδρέου, η πραγματικότητα είναι, ότι επί της ουσίας, συμφωνείτε με την πολιτική μας. Επειδή όμως φοβάστε ότι αυτό δεν σας βολεύει, για μικροκομματικούς λόγους, επειδή αυτά που βαθύτερα πιστεύετε δεν τα κάνατε 20 τόσα χρόνια ως Κυβέρνηση, καταφεύγετε στο χρεοκοπημένο πιο κόλπο της οξύτητας, της ανέξοδης έντασης, της ισοπεδωτικής απαξίωσης. Αυτή είναι η αλήθεια. Μια αλήθεια που δεν σας τιμά, αλλά πάντως μια αλήθεια που τη γνωρίζουν όλοι οι πολίτες σ’ αυτήν τη χώρα.

Σ΄ αυτήν τη γενική διαπίστωση που κάνω, υπάρχει μια αποκαλυπτική, θα έλεγα εκκωφαντική εξαίρεση. Η αναφορά σε όσους γράφουν κάτω από 10 και δεν μπαίνουν στο Πανεπιστήμιο. Είναι αναφορά που σας χαρακτηρίζει ως πολιτικό υποστηρικτή της ήσσονος προσπάθειας. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Από την άλλη βέβαια, μιλάτε για αξιολόγηση, για αξιοκρατία. Είναι εμφανής η προσπάθεια να τους έχετε όλους ευχαριστημένους. Όμως, κ. Πρόεδρε του ΠΑΣΟΚ, οι πολίτες θέλουν ξεκάθαρες θέσεις και όχι θολά ιδεολογήματα. Θέλετε αξιολόγηση και αξιοκρατία, όπως είπατε σήμερα, ή θέλετε ισοπέδωση όλων, όπως επίσης είπατε σήμερα, κατακρίνοντας την απόφαση της Κυβέρνησης να μην μπαίνει στο Πανεπιστήμιο κάποιος που έγραψε για 2 ή 3, με άριστα το 20;

Σας το έχω ξαναπεί. Ψαρεύετε στα θολά νερά. Σήμερα δεν ψαρέψατε απλώς. Κολυμπήσατε στα θολά νερά. Μπήκατε ολόκληρος στα θολά νερά. Και αυτό δεν είναι πολιτική.