Δευτερολογία του Πρωθυπουργού στη Βουλή για το Ασφαλιστικό Σύστημα

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Αθήνα, 15 Φεβρουαρίου 2008

ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ

ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

ΣΤΗΝ ΠΡΟ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

ΜΕ ΘΕΜΑ:

«ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΟ

ΚΑΙ ΒΙΩΣΙΜΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ»

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Άκουσα πάλι αυτή την «καραμέλα», που λέγεται από διάφορους, περί αλλαγής της ατζέντας στην πολιτική ζωή. Να ξεκαθαρίσω τα πράγματα. Εμένα δεν με ενδιαφέρει να αλλάξω καμία ατζέντα. Εφαρμόζω την πολιτική μου. Την πολιτική για την οποία με ψήφισε ο ελληνικός λαός. Ο καθένας μπορεί να επιλέγει τι αξιολογεί ως σημαντικό για τη χώρα, για να ασχοληθεί. Προχωρώ στις μεταρρυθμίσεις που έχουμε εξαγγείλει και για τις οποίες μας ψήφισαν οι Έλληνες πολίτες. Ξέρουμε ότι έχουμε απέναντί μας τις δυνάμεις της συντήρησης. Το ξέρουμε αυτό. Αναλαμβάνω και το κόστος.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το πιο εύκολο για μένα θα ήταν να πω: « τί με νοιάζει ποιός θα είναι Πρωθυπουργός σε 15 χρόνια, που τα ταμεία θα καταρρεύσουν; Ας δει, τότε, εκείνος τί θα κάνει». Το πιο εύκολο για μένα θα ήταν να φοβηθώ και να υποχωρήσω, όπως έκανε η δική σας κυβέρνηση, που πήγε να λύσει το ασφαλιστικό και έκανε πίσω, όταν βρήκε τις μεγάλες εκείνες δυσκολίες. Εγώ όμως και η παράταξη που εκπροσωπώ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν φοβόμαστε. Προχωρούμε να κάνουμε τις μεταρρυθμίσεις, για τις οποίες μας εμπιστεύονται οι πολίτες. Βεβαίως υπάρχουν αντιδράσεις. Πάντα θα υπάρχουν, όταν μια παράταξη, μια κυβέρνηση τολμά να θίξει τα κεκτημένα των λίγων, για ν’ αρχίσουν επιτέλους να ωφελούνται οι πολλοί.

Εμείς, λοιπόν, προχωρούμε την πολιτική, για την οποία μας επέλεξαν οι πολίτες. Άλλοι – δική τους η επιλογή – μπορούν να μείνουν να εκπροσωπούν τις φοβικές, αντιδραστικές δυνάμεις της συντήρησης στον τόπο αυτό. Γιατί ο αληθινά προοδευτικός πολιτικός είναι εκείνος που δεν κωφεύει στα μηνύματα των καιρών, αλλά οδηγεί, με χέρι στιβαρό, τη χώρα, τη δυναμώνει για να μπορεί να σταθεί στο δύσκολο διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Ακούστηκαν πολλά από την Αντιπολίτευση. Εκείνο που δεν ακούστηκε όμως είναι η ανάληψη ευθύνης απέναντι σ’ ένα μεγάλο, υπαρκτό πρόβλημα. Κάποιοι αρνούνται να απαντήσουν στα ερωτήματα που έρχονται από τους ίδιους τους πολίτες, από τους οικονομικά ασθενέστερους, από τους νέους ανθρώπους:

Πρώτον: Το Ασφαλιστικό Σύστημα της χώρας χαρακτηρίζεται – ναι ή όχι; – από επιζήμιο πολυκερματισμό; Χαρακτηρίζεται –ναι ή όχι;- από στρεβλώσεις, υπερβολές, αδικίες; Εάν “ναι”, τί πρέπει να κάνουμε; Είναι υπεύθυνη στάση να μιλούμε για αδικίες, αλλά να εναντιωνόμαστε σε κάθε αλλαγή;

Δεύτερον: Με αυτά τα δεδομένα, κινδυνεύει -ναι ή όχι; – το Ασφαλιστικό Σύστημα να φτάσει σε αδιέξοδο; Κινδυνεύει -ναι ή όχι; – να βρεθεί, μετά από κάποια χρόνια, σε αδυναμία εκπλήρωσης των υποχρεώσεών του; Εάν “ναι”, ποιοί θα θιγούν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, περισσότερο; Οι «έχοντες», ή οι οικονομικά ασθενέστεροι;

Τρίτον: Με αυτές τις προοπτικές στον ορίζοντα, χρειάζονται -ναι ή όχι;- αλλαγές; Εάν “ναι”, ποιά είναι η πιο δημοκρατική, η πιο προοδευτική, η πιο αποτελεσματική στάση; Η συμμετοχή, ή η αντίδραση στο διάλογο;

Στην εποχή που διανύουμε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν μπορεί να κυριαρχεί η ανυπαρξία θέσεων μπροστά στα κακώς κείμενα. Δεν πάει μπροστά ένας τόπος με φωνές στείρας αντίδρασης και λαϊκισμού. Δεν λύνονται έτσι τα προβλήματα! Δεν βελτιώνονται τα πράγματα με την καλλιέργεια λαϊκισμού, με εμμονή στο συντηρητισμό, με αδιαφορία απέναντι στο γενικό, το συλλογικό συμφέρον.

Αναπτύξαμε, έως τώρα, κάθε προσπάθεια διαλόγου. Τόσο στη Βουλή, στις Διαρκείς Επιτροπές, όσο και με τους κοινωνικούς εταίρους. Την τακτική αυτή θα τη συνεχίσουμε. Δεν διεκδικούμε – το χω πει πολλές φορές – μονοπώλιο ιδεών. Διεκδικούμε το καλύτερο για την Κοινωνία.

Ακούστηκαν, έως τώρα, πολλές προφάσεις για την άρνηση διαλόγου. Ακούστηκε το επιχείρημα «δεν συζητούμε γιατί διαφωνούμε»!! Ο διάλογος, όμως, δεν χρειάζεται όταν όλοι συμφωνούν σ’ όλα. Ο διάλογος χρειάζεται εκεί που υπάρχουν διαφωνίες, που υπάρχουν διαφορετικές απόψεις.

Ακούστηκε από κάποιους, ως πρόφαση αποχής, ο ισχυρισμός πως δεν μπορούσαν να συζητήσουν, χωρίς να υπάρχει έτοιμο σχέδιο νόμου! Είναι οι ίδιοι που, πριν από λίγο καιρό, στην περίπτωση του νόμου – πλαισίου για την Ανώτατη Παιδεία, ζητούσαν το ακριβώς αντίθετο! Είναι εκείνοι που απαιτούσαν να αποσυρθεί το σχέδιο νόμου για να ξεκινήσει ο διάλογος από μηδενική βάση. Για την Παιδεία, αρνούνται το διάλογο, απαιτώντας απόσυρση του νομοσχεδίου. Για το Ασφαλιστικό, αρνούνταν το διάλογο, ζητώντας κατάθεση νομοσχεδίου!

Η δική μας θέση ήταν -και είναι- ξεκάθαρη, υπεύθυνη, διαυγής. Είμαστε έτοιμοι να αξιοποιήσουμε κάθε ιδέα, κάθε πρόταση, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Είμαστε, όμως, αποφασισμένοι να προχωρήσουμε. Είμαστε αποφασισμένοι να δρομολογήσουμε αναγκαίες και επιτακτικά επιβεβλημένες λύσεις. Είμαστε αποφασισμένοι να αποτρέψουμε αδιέξοδα, που απειλούν τους πολλούς και, κυρίως, τους οικονομικά ασθενέστερους. Η απόφασή μας να προχωρήσουμε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι δεδομένη. Η απόφασή μας να τολμήσουμε τις πολιτικές που απαιτεί το συλλογικό συμφέρον είναι αδιαπραγμάτευτη.

Άκουσα τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να ισχυρίζεται ότι, στα τέσσερα προηγούμενα χρόνια, εγκαταλείφθηκε το Ασφαλιστικό Σύστημα. Ανάποδα μετράτε. Και το ξέρετε! Άκουσα επικεφαλής άλλων κομμάτων να μιλούν για αθέτηση των υποχρεώσεων του Κράτους προς τα Ταμεία. Όλοι γνωρίζουμε – και όλοι γνωρίζετε – τον αγώνα που δώσαμε για την έξοδο της Οικονομίας από τη διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος. Όλοι γνωρίζετε ότι, για πρώτη φορά, άρχισε να μπαίνει τάξη στα δημόσια οικονομικά. Όλοι γνωρίζετε – και το έχω πει – ότι τα ποσά που διατίθενται τώρα στα Ασφαλιστικά Ταμεία δεν έχουν προηγούμενο.

Μόνο για την κάλυψη ελλειμμάτων του Οργανισμού Ελεύθερων Επαγγελματιών, η Πολιτεία κατέβαλε, το 2007, περίπου 1 δισ. ευρώ. Στον φετινό Προϋπολογισμό έχει εγγραφεί, για το ΙΚΑ, ποσοστό ακριβώς ίσο με 1% του ΑΕΠ. Δεσμευτήκαμε ακόμη ότι το Κράτος θα καλύψει, με ειδικά ομόλογα του Ελληνικού Δημόσιου, το σύνολο των υποχρεώσεων προηγούμενων χρόνων, από το 2003 έως το 2007, προς το Ίδρυμα.

Τέλος: Σε όλα τα Ταμεία Κύριας Ασφάλισης, όπου υπάρχει νομοθετημένη υποχρέωση της Πολιτείας για συμμετοχή στη χρηματοδότηση, βρίσκεται σε εξέλιξη διαδικασία «εκκαθάρισης» των απαιτήσεών τους, έτσι ώστε, με βάση τα στοιχεία ισολογισμών-απολογισμών που οφείλουν να υποβάλλουν, να λάβουν την κρατική επιχορήγηση. Συνεπώς: Ανταποκρινόμαστε πλήρως στο σύνολο των υποχρεώσεων του Κράτους προς το Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης. Ας μην προσπερνούμε, όμως, τέτοια ζητήματα με κορώνες εντυπωσιασμού. Απαιτείται σοβαρότητα,  απαιτείται ευθύνη.

Και κάτι ακόμα: Το ΙΚΑ ουδέποτε, μέχρι το 2004, δεν είχε οργανικό πλεόνασμα. Από το 2004 και μετά ξεκίνησε μια συστηματική βελτίωση των οικονομικών του ΙΚΑ, με αποτέλεσμα σήμερα πρώτες εκτιμήσεις για το 2007 να δείχνουν ισοσκελισμένο ισολογισμό. Αυτό αποδεικνύεται επίσης από το γεγονός ότι τα διαθέσιμα του ΙΚΑ, έως τις 31.12.2004, ήταν περίπου 470 εκατ. ευρώ και στις 31.12.07 ήταν 1,3 δισ. ευρώ., έχοντας μάλιστα, αποπληρωθεί και δάνεια 300 εκατ. ευρώ. Η ρευστότητα του ΙΚΑ ποτέ δεν ήταν καλύτερη απ’ ό,τι η σημερινή. Για το 2008, ο Προϋπολογισμός του ΙΚΑ προβλέπει 1,7 δισ. πλεόνασμα.

Άκουσα επίσης να γίνεται αναφορά στο νόμο του 2002. Και άκουσα και  τον αστήρικτο ισχυρισμό ότι τα προβλήματα λύθηκαν τότε! Ακούστε, λοιπόν, για το νόμο αυτό:

Πρώτο σχόλιο: «Νομοθετικά, έγινε πρόβλεψη για πρόσθετη ετήσια δημοσιονομική χρηματοδότηση του ΙΚΑ, ύψους 1% του ΑΕΠ. Στην ουσία, η ρύθμιση μετέθεσε το έλλειμμα,  από το ΙΚΑ στον Κρατικό Προϋπολογισμό, πράγμα που σημαίνει ότι η ουσία του προβλήματος παρέμεινε ακέραιη».

Δεύτερο σχόλιο: Ο νόμος του 2002, σε ό,τι αφορά τα ελλείμματα των Ταμείων δημόσιων Τραπεζών «από τη μια δημιούργησε ένα θεσμικό πλαίσιο και, από την άλλη, μετατόπισε στο μέλλον, τις αναγκαίες αποφάσεις».

Τρίτο σχόλιο: «Ο νόμος του 2002 θέσπισε ορισμένες διατάξεις, από τις οποίες άλλες εξορθολόγιζαν το σύστημα και άλλες επιβάρυναν την προοπτική του. Παρά την πρόβλεψη χρηματοδότησης του ΙΚΑ με 1% του ΑΕΠ, δεν διασφαλίζει μια βιώσιμη ισορροπία του Συστήματος». Όλα αυτά τα σχόλια, κύριοι συνάδελφοι, δεν τα κάνω εγώ, δεν τα λέω εγώ. Δεν τα λέει καν η Κυβέρνηση. Τα λέει, σε πρόσφατο βιβλίο του, ο πρώην αρμόδιος υπουργός κ. Γιαννίτσης. Όπως το λένε και όλοι οι έγκυροι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί! Πάρτε και διαλέξτε λοιπόν ποιού τα σχόλια θέλετε για το συγκεκριμένο νόμο, που λέτε ότι έλυσε τα προβλήματα.

Σ’ ό,τι αφορά τα θέματα διαφάνειας στην αξιοποίηση της περιουσίας των ταμείων, έχω αναφερθεί πολλές φορές ως τώρα. Τολμούμε τη σύγκριση σε όλους τους τομείς.  Είμαστε σε πλήρη αντίθεση με ό,τι γινόταν στο παρελθόν.

Σε ό,τι αφορά στα ομόλογα: Η Κυβέρνηση, παρέπεμψε την υπόθεση άμεσα στη Δικαιοσύνη και ανέπτυξε όλες τις αναγκαίες πρωτοβουλίες, για να μη χαθεί ούτε ένα ευρώ από τα Ταμεία. Αμέσως μετά, τον Ιούνιο του 2007, ψηφίσαμε νόμο, με τον οποίο αναμορφώθηκε το θεσμικό πλαίσιο για την αξιοποίηση της περιουσίας των Ταμείων. Θεσπίστηκαν διαδικασίες, που εγγυώνται απόλυτη διαφάνεια κατά τη διενέργεια των επενδύσεων και δόθηκε στις Διοικήσεις τους ένα σύγχρονο εργαλείο  για την αποτελεσματικότερη και αποδοτικότερη αξιοποίηση των αποθεματικών τους.

Πέρα από αυτά, με διάταξη νόμου, που επίσης ψηφίστηκε το 2007, θεσπίσαμε διαδικασίες αξιοκρατίας και διαφάνειας  σ’ ό,τι αφορά τις διοικήσεις των Ταμείων. Οι Πρόεδροι των Ταμείων αναδεικνύονται, πλέον, μετά από δημόσια προκήρυξη, με αυξημένα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα, από Ειδική Επιτροπή, στην οποία συμμετέχουν εκπρόσωποι ασφαλισμένων,  εργοδοτών, συνταξιούχων, η Τράπεζα της Ελλάδας και η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς. Χωρίς καμία κυβερνητική συμμετοχή. Ο προεδρεύων της Επιτροπής, ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου, δεν έχει δικαίωμα ψήφου! Το νέο σύστημα εφαρμόστηκε, ήδη, σε 40 Ταμεία, στα οποία ο διορισμός του Προέδρου -με το προηγούμενο νομοθετικό καθεστώς- γινόταν μόνον από τον εκάστοτε Υπουργό.

Σημειώνω ακόμη ότι, για πρώτη φορά, στη διάρκεια των ημερών της κυβέρνησης   αυτής, τα Ασφαλιστικά Ταμεία κατέγραψαν και δημοσιοποίησαν όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία τους. Από το Φεβρουάριο του 2007, άρχισε η προβολή, μέσα από ειδική ιστοσελίδα, όλων των στοιχείων, όλων των πράξεων, που αφορούν στην αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας τους. Το ίδιο έχει, ήδη, σχεδιαστεί και για το σύνολο των κινητών αξιών τους. Όλες οι πράξεις, που γίνονται απ’ όλους τους Ασφαλιστικούς Οργανισμούς για τη διαχείριση της περιουσίας τους θα δημοσιοποιούνται άμεσα και καθημερινά.

Και ακόμα: Με ρητή διάταξη νόμου, που ψηφίσαμε το Δεκέμβριο του 2006, τα Διοικητικά Συμβούλια των Ταμείων υποχρεώθηκαν, με ποινή έκπτωσης, να υποβάλλουν, μέσα σε συγκεκριμένες προθεσμίες, ισολογισμούς, αναλογιστικές μελέτες και επιχειρησιακά σχέδια. Ανάλογη πρόβλεψη ουσιαστικής πίεσης προς τις διοικήσεις των Ταμείων υπήρχε και στο νόμο του ’92, αλλά καταργήθηκε από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ. Αυτή είναι η πραγματικότητα κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.

Τέλος, ένα σχόλιο για την Αξιωματική Αντιπολίτευση: Μου προκαλεί θλίψη η επίμονη, η απόλυτη, η διαρκής άρνηση σε όλα. Και μου προκαλεί ακόμα θλίψη ότι, και πάλι αναλωθήκατε, με τις  δήθεν προτάσεις σας, σε αφόρητους λαϊκισμούς. Αναλωθήκατε σε παλαιοκομματικού τύπου παροχολογία. Αν κυβερνούσατε ποτέ, θα οδηγούσατε σε πολύ λίγους μήνες τον τόπο στο πλήρες αδιέξοδο. Αξιέξοδο στο οποίο, όχι μόνο αυξήσεις δεν θα υπάρχουν, αλλά και αδυναμία πληρωμής μισθών και συντάξεων. Αυτή είναι η αλήθεια. Ευτυχώς όμως, αυτό δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα και ως προοπτική.  Οι πολίτες ξέρουν. Ξέρουν καλά, κρίνουν και αξιολογούν. Με τέτοια πολιτική, ποτέ δεν θα πείσετε τους Έλληνες να σας επιλέξουν ως κυβέρνηση.