ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Αθήνα, 30 Μαΐου 2008

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΣΕ ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΣ

ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΚΟ ΟΜΑΔΑΣ

ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ κας ΑΛ. ΠΑΠΑΡΗΓΑ

ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΚΟ

ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ κ. ΑΛ. ΑΛΑΒΑΝΟΥ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η αλήθεια είναι απλή και κανένας δεν μπορεί να την παραχαράσσει. Ξεκινήσαμε την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση, προτάσσοντας την αναβάθμιση της Τριτοβάθμιας Δημόσιας Εκπαίδευσης. Μια σειρά νομοθετικών παρεμβάσεων, με αποκορύφωμα το νόμο – πλαίσιο, άνοιξαν καινούριους δρόμους, με ξεκάθαρους στόχους. Εργαστήκαμε και εργαζόμαστε για…

  • να γίνει το Δημόσιο Πανεπιστήμιο πραγματικά αυτοδιοικούμενο,
  • να συνδεθεί πιο αποτελεσματικά με την κοινωνική και επαγγελματική καταξίωση των αποφοίτων του,
  • να αποκτήσει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα του επιτρέψουν να πρωταγωνιστήσει στον Ενιαίο Ευρωπαϊκό Χώρο της Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Και ρωτώ:

Τί έκανε η Αντιπολίτευση για να συμβάλει στην αναβάθμισή του; Ποια ρύθμιση ποιοτικής αναβάθμισης υποστήριξε; Ποια μέτρα έχει προτείνει και ποιες πρωτοβουλίες ανέπτυξε;

Είναι γεγονός -και είναι απόλυτα σαφές- ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα βρίσκεται σε άλλη ιδεολογική και πολιτική αφετηρία. Και θέλω, από την αρχή, να υπογραμμίσω ότι είναι εμφανής η διαφοροποίησή του από τα ακραία μικροσύνολα, που επιδιώκουν να καταλύσουν τη δημοκρατία στα Πανεπιστήμια και να απαξιώσουν τα Δημόσια Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Όλοι αναγνωρίζουν ότι δεν κρύβεται, δεν μεταμορφώνεται, δεν δραπετεύει, όπως κάνουν άλλοι.

Διαφωνούμε, όμως, πλήρως και θεωρούμε αδιανόητο να χαρακτηρίζεται η αξιολόγηση «μέτρο αντιδραστικό»! Είναι, άλλωστε, προφανές ότι η απουσία αξιολόγησης βολεύει μόνο τους ανεύθυνους, τους βολεμένους, το συντεχνιακό κατεστημένο των λίγων. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Διαφωνούμε πλήρως και θεωρούμε αδιανόητο να λέγεται ότι η Πολιτεία εκβιάζει για την εφαρμογή των νόμων. Κυρία Παπαρήγα, η Πολιτεία υποχρεούται να εφαρμόζει τους νόμους.

Σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο της Ερώτησης του Συνασπισμού, δύο στοιχεία είναι ξεκάθαρα:

Το πρώτο είναι η έμμεση προαναγγελία εμπρηστικών καταστάσεων στα Πανεπιστήμια, αλλά και η απόπειρα να αποδοθούν, προκαταβολικά,  σε κυβερνητικές δηλώσεις. Το δεύτερο είναι η απόπειρα διαστρέβλωσης των πραγμάτων, σε βάρος της Κυβέρνησης.

Απαντώ λοιπόν ξεκάθαρα για όλα τα ζητήματα που τίθενται. Επιδιώξαμε – και είναι γνωστό- με τις προτάσεις μας για την αναθεώρηση του Συντάγματος, τη διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου, που να δεσμεύει όλες τις επόμενες Κυβερνήσεις σε μείζονος σημασίας ζητήματα. Επιδιώξαμε ένα δεσμευτικό, μακρόπνοο, ευρύχωρο πλαίσιο, για μια σειρά μεταρρυθμίσεις που απαντούν τις ανάγκες όλων των πολιτών και στις επιταγές των καιρών

Κάποιοι δεν ήθελαν, κάποιοι δεν μπορούσαν και κάποιοι, απλώς, δημαγωγούσαν. Κάποιοι δεν δίστασαν να θυσιάσουν το συμφέρον του Τόπου, στο βωμό εσωκομματικών αντιπαραθέσεων και εφήμερων σκοπιμοτήτων. Το συμπέρασμα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι ξεκάθαρο: Ορισμένες από τις μεταρρυθμίσεις που προτείναμε δεν μπορεί να εφαρμοστούν χωρίς αναθεώρηση του Συντάγματος. Άλλες ωστόσο -έστω και εάν δεν υπάρχει ρητή συνταγματική πρόβλεψη- μπορεί να προωθηθούν, μέσα από τη συνήθη νομοθετική διαδικασία, χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε παραβίαση του Συντάγματος.

 

Δεν πρόκειται, λοιπόν, να σταματήσουν οι μεταρρυθμίσεις, ούτε για την εμπέδωση της διαφάνειας, ούτε για το Εθνικό Χωροταξικό Σχέδιο, ούτε για την ιεραρχική ανέλιξη συμβασιούχων του Δημοσίου, ούτε για την Εκπαίδευση. Η μεταρρυθμιστική στρατηγική που ξεκινήσαμε δεν ανακόπτεται, δεν αναστέλλεται, δεν σταματά. Οι μεταρρυθμίσεις που εξαγγείλαμε θα συνεχιστούν, με εντεινόμενους ρυθμούς. Πάντοτε, βέβαια, με τον απαιτούμενο σεβασμό στο ισχύον Σύνταγμα, ως προς το οποίο δεν χωρά και δεν νοείται καμιά παραβίαση. Αυτό, ακριβώς, ισχύει τόσο για την Παιδεία, όσο και για την προστασία του Περιβάλλοντος, που αναφέρονται στην Ερώτηση του Συνασπισμού.

Σε ό,τι αφορά το Εθνικό Χωροταξικό Σχέδιο: Έχουν ακουστεί μέχρι σήμερα πολλές, πάρα πολλές ανακρίβειες. Είναι όμως αλήθεια ότι κανένας δεν είχε «ανακαλύψει» το καινοφανές,. αυθαίρετο συμπέρασμα που αναφέρεται στην Ερώτηση, ότι μέσω του Γενικού Χωροταξικού Σχεδίου, επιχειρείται, δήθεν, η αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος. Η αλήθεια είναι ότι, με την ολοκλήρωση του εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού καλύπτουμε ένα τεράστιας σημασίας έλλειμμα, το οποίο έχει πληρώσει ακριβά, τόσο το περιβάλλον, όσο και η ορθολογική ανάπτυξη. Βεβαίως, αναφέρεται ότι «… κρίσιμο θέμα για την προώθηση του Δασολογίου, αλλά και την ολοκλήρωση του Κτηματολογίου, είναι ο προσδιορισμός του χρόνου λήψης των αεροφωτογραφιών, που θα αποτελέσει τη βάση χαρακτηρισμού των δασών και των δασικών εκτάσεων».

Και ρωτώ:

Είναι αυτό έμμεση αναθεώρηση του Συντάγματος; Ειλικρινά αναρωτιέμαι ως πού θα φτάσει η απόπειρα διαστρέβλωσης των πάντων!

Σε ό,τι αφορά την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση: Ο νόμος – πλαίσιο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα εφαρμοστεί και θα εφαρμοστεί στο ακέραιο. Πιστεύουμε στις δημιουργικές δυνάμεις του Δημόσιου Πανεπιστημίου και επενδύουμε σε αυτές.  Αλλάζουμε τα κακώς κείμενα.

  • Ενισχύουμε την Αυτονομία των δημόσιων Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.
  • Εδραιώνουμε τη Δημοκρατία, με την καθολική συμμετοχή των φοιτητών στις εκλογές για τους πρυτάνεις και τους προέδρους των ΤΕΙ.
  • Προωθούμε την αξιολόγηση που αναβαθμίζει την ποιότητα εκπαιδευτικών υπηρεσιών.
  • Θεσπίζουμε τους τετραετείς οικονομικούς προγραμματισμούς, που διασφαλίζουν τη διαφάνεια στη διαχείριση κρατικών, αλλά και ευρωπαϊκών πόρων.
  • Εισάγουμε την ελεύθερη επιλογή συγγράμματος, που σπάει τη δήθεν «αυθεντία» του ενός βιβλίου.

Το σχέδιό μας για την αναβάθμιση του Δημόσιου Πανεπιστημίου επιβεβαιώνεται στην πράξη.

  • Έγινε, πρόσφατα, νόμος του κράτους η δέσμευσή μας για την Έρευνα και την Τεχνολογία, που καθιστά τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα πρωταγωνιστές στη χάραξη της αναγκαίας εθνικής στρατηγικής, ενώ, ταυτόχρονα, τους διασφαλίζει πρόσθετους οικονομικούς πόρους.
  • Σε λίγες ημέρες κατατίθεται νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά, που συμβάλλει, τόσο στην εναρμόνιση των ΤΕΙ με τα Πανεπιστήμια, όσο και στη σύνδεσή τους με την αγορά εργασίας.
  • Αυξάνεται, από την ερχόμενη χρονιά, ο αριθμός των εισακτέων στα περιφερειακά Πανεπιστήμια και βελτιώνεται η αναλογία διδασκόντων και διδασκομένων.

Ταυτόχρονα, προετοιμάζουμε, όπως δεσμευτήκαμε, την έναρξη -μέσα στο χρόνο- ευρύτατου δημόσιου διαλόγου, στον οποίο θα συμμετέχουν όλοι οι παράγοντες της εκπαιδευτικής κοινότητας, έτσι ώστε να εφαρμοστεί, σε βάθος χρόνου, ένα νέο σύστημα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, που…

  • να αποδεσμεύει το Λύκειο από την εισαγωγική διαδικασία,
  • να διευκολύνει την πρόσβαση των νέων ανθρώπων στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ,
  • να λυτρώνει τους μαθητές από την παραπαιδεία
  • να απαλλάσσει τις οικογένειές τους από τα τεράστια βάρη.

Σε ό,τι αφορά το άρθρο 16, πεποίθησή μας είναι ότι η αναθεώρησή του θα προστάτευε τη συγκεκριμένη διάταξη από το ενδεχόμενο να βρεθεί απέναντι στις ευρωπαϊκές εξελίξεις και θα έδινε στη Χώρα μας τη δυνατότητα να προσδιορίζει έγκαιρα το θεσμικό περιβάλλον.

Πεποίθησή μας είναι ότι η διασφάλιση της ελεύθερης πρόσβασης στην ποιοτική Τριτοβάθμια Εκπαίδευση είναι δικαίωμα κάθε νέου και νέας. Είναι δικαίωμα κάθε οικογένειας, που θέλει να δώσει στο παιδί της τη δυνατότητα να αποκτήσει ολοκληρωμένη μόρφωση.

Πεποίθησή μας είναι ότι η απελευθέρωση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης εξασφαλίζει ίσες δυνατότητες και περισσότερες ευκαιρίες στη μόρφωση, για όλους.

Η παράλληλη λειτουργία -κάτω από θεσμικά προκαθορισμένους όρους- τόσο του Μη Κρατικού, Μη Κερδοσκοπικού Ανώτατου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος, όσο και του Δημόσιου Πανεπιστημίου, κινητοποιεί και απελευθερώνει τις υγιείς, τις αξιόλογες δυνάμεις του Δημόσιου Πανεπιστημίου.

Μελετούμε, για το σκοπό αυτό, τη δυνατότητα να αξιοποιήσουμε όλα τα θεσμικά περιθώρια του άρθρου 16, σε συνδυασμό με την εφαρμογή του Κοινοτικού Δικαίου, για να απελευθερώσουμε τη δύναμη της Παιδείας, την οποία οι θιασώτες της ισοπέδωσης προσπαθούν να ανακόψουν. Τα περιθώρια αυτά υπάρχουν και έχουν εντοπιστεί, εδώ και πολύ καιρό, και από προηγούμενες Κυβερνήσεις.

Ας μην κατασκευάζονται, λοιπόν, ισχυρισμοί ότι, δήθεν, θα πάμε πέρα από τα όρια του Συντάγματος. Σκιές ας μην προσπαθεί να δημιουργήσει κανένας. Είναι δεδομένη και αυτονόητη η θέση μας. Είμαστε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η Παράταξη που θέσπισε το Σύνταγμα του 1975. Το πιο δημοκρατικό, το πιο προοδευτικό Σύνταγμα, που γνώρισε ο Τόπος. Και η Παράταξη αυτή, η Παράταξη της οποίας έχω την τιμή να ηγούμαι, σεβάστηκε, σέβεται και θα σέβεται, σε κάθε περίπτωση, το Σύνταγμα. Μαθήματα σεβασμού των νόμων, μαθήματα συνταγματικότητας δεν έχει ανάγκη αυτή η Κυβέρνηση. Άλλοι είναι εκείνοι που υπερασπίζονται, υποκινούν ή καλύπτουν ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής, σε βάρος της εφαρμογής των νόμων.

Καταλήγω, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δημιούργησε τα θεσμικά εργαλεία που κατοχυρώνουν την αυτονομία των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Έδωσε στις διοικήσεις τους τα θεσμικά εργαλεία που χρειάζονται για…

  • να προστατεύεται η ομαλή ακαδημαϊκή λειτουργία.
  • Να προστατεύονται οι δημοκρατικές διαδικασίες.
  • Να προστατεύεται η ελευθερία έκφρασης από ακραίες μικροομάδες που συχνά, δυναμιτίζουν, όχι μόνο την ποιότητα, αλλά και την ίδια τη λειτουργία του Δημόσιου Πανεπιστημίου.

Τώρα είναι η ώρα που κάθε πλευρά αναλαμβάνει την ευθύνη που της αντιστοιχεί. Τώρα είναι η ώρα να κερδίσει το ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο τη μάχη της δημοκρατίας, τη μάχη της εύρυθμης λειτουργίας, τη μάχη της ποιότητας. Αυτή είναι η πολιτική μας. Και η πολιτική αυτή, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι απόλυτα καθαρή, είναι ξεκάθαρη.

Εργαστήκαμε και εργαζόμαστε για την ποιοτική αναβάθμιση του Δημόσιου Πανεπιστημίου. Πιστεύουμε στο Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο και επενδύουμε σε αυτό. Να μην υπάρχουν αμφιβολίες.  Νικητές θα είναι όλοι οι φοιτητές μας, όλοι οι σπουδαστές μας, όλοι οι νέοι άνθρωποι. Νικητές θα είναι όλες οι ελληνικές οικογένειες, ολόκληρη η Ελληνική Κοινωνία.

 

ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

 Να ξεκαθαρίσουμε, κατ’ αρχήν, ένα δομικό θέμα. Αντιλαμβάνομαι την αδυναμία στην οποία βρίσκεστε και την αμηχανία, αλλά η συλλογιστική των όσων είπατε, ξέρετε ποια είναι; Επικαλείσθε τη θέση μας για το άρθρο 16. Διαφωνείτε; Σεβαστείτε τη, όπως σεβόμαστε εμείς τις δικές σας θέσεις και όλων των άλλων κομμάτων. Διαφωνούμε, ενίοτε με ένταση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι σεβαστή, επιτρεπτή, θεμιτή η άλλη άποψη και η ανάπτυξή της στην προσπάθεια να υπερισχύσει. Αυτός είναι κανόνας, στοιχειώδης κανόνας της Δημοκρατίας ενός συντεταγμένου κράτους, μιας συντεταγμένης κοινωνίας. Εσείς είπατε, ότι επειδή η Νέας Δημοκρατία, επειδή ο Καραμανλής έχει αυτές τις απόψεις, περίπου νομιμοποιούνται να τα σπάνε, να δέρνουν, να καίνε, να κάνουν ασχημίες. Είναι λογική αυτή; Πού την ακούσατε αυτή τη λογική; Ποιος μπορεί να ανεχθεί αυτή τη λογική;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Ενα σχόλιο ακόμα στα όσα είπε ο επικεφαλής της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ: Διγλωσσία, αντιφάσεις, ακρότητες, ύβρεις. Απίστευτες, ηθελημένες, συνειδητές ανακρίβειες. Αλλά και δυστοκία. Μεγάλη δυστοκία- σιωπή πολλές φορές- απέναντι στη βία που πλήττει, όχι μόνο το χώρο της Παιδείας, αλλά και την ίδια την ποιότητα της Δημοκρατίας στη χώρα μας.

Φαίνεται ξεκάθαρα, ότι κάποιοι μιλούν ανεύθυνα για «κουκούλες» στην πολιτική, αλλά δυσκολεύονται να αρθρώσουν ευθεία και άμεση καταγγελία για τους «κουκουλοφόρους», για τις βιαιότητες, για τις καταστροφές δημόσιας περιουσίας, για τον τραυματισμό του πρύτανη, για τους ξυλοδαρμούς.

Η επίθεση μιας συμμορίας αγνώστων, σήμερα τα χαράματα, στις πέντε το πρωί, σε βάρος υπαλλήλων του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ποιούς σκοπούς υπηρετεί; Είναι κι αυτή στο πλαίσιο του Πανεπιστημιακού Ασύλου; Είναι κι αυτή στο πλαίσιο της ανυπακοής απέναντι στο Νόμο- Πλαίσιο;

Οφείλουμε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να μην παίζουμε με τα λόγια και να πάρουμε ξεκάθαρη θέση. Ολοι μα όλοι, ανεξαιρέτως! Οφείλουμε να σταθούμε όλοι απέναντι στην παρανομία, απέναντι στη βιαιότητα των λίγων, απέναντι στην απόπειρα απαξίωσης του Δημόσιου Πανεπιστημίου. Οφείλουμε να τοποθετηθούμε -και να τοποθετούμαστε σε κάθε περίπτωση- άμεσα, απερίφραστα, κατηγορηματικά. Όχι με μισόλογα και διάφορες δικαιολογίες.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Φαίνεται ότι κάποιοι επέλεξαν να κορυφώσουν τη βία ενάντια στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Φαίνεται ότι κάποιοι άλλοι επέλεξαν την οξύτητα, την πόλωση, το λαϊκισμό, τη δημαγωγία. Επιδίωξαν και επιδιώκουν να είναι αρεστοί σε όλους. Και σε αυτούς που μετέχουν στις καταλήψεις, αλλά και σε αυτούς που τάσσονται υπέρ της καθολικής ψηφοφορίας των φοιτητών.

Φαίνεται ότι, τις τελευταίες ημέρες, είχαν προετοιμαστεί για να «γιορτάσουν» το σταμάτημα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Ε, τώρα βλέπουν τα «πανιά» τους να ξεφουσκώνουν! Δεν τους βγήκε ο αρνητισμός και η αντίδραση! Απέρριψαν την αντιδραστικότητά τους οι φοιτητές, η ακαδημαϊκή κοινότητα, η Κοινωνία. Απέρριψαν τις γραμμές τους όλοι όσοι αποστρέφονται τη βία, το μαρασμό, την υποβάθμιση του Δημόσιου Πανεπιστήμιου. Και αυτή είναι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνίδων και των Ελλήνων.

Αρέσκονται να δηλώνουν «κόμμα δημοκρατικό», αλλά το νόμο που εμπεδώνει τη Δημοκρατία στα Πανεπιστήμια, τον πολεμούν. Παριστάνουν τους προστάτες του Δημόσιου Πανεπιστημίου, αλλά, με τη στάση τους, ενθαρρύνουν ακραίες μειοψηφίες που επιδιώκουν την απαξίωση, την απομόνωση, την υποβάθμισή του.

Επιτέλους, όμως! Ποιο Πανεπιστήμιο υποστηρίζουν; Ποιος απαξιώνει το Δημόσιο Πανεπιστήμιο και ποιος αγωνίζεται για την ουσιαστική αναβάθμισή του; Ποιος στηρίζει την αυτοτέλειά του και ποιος υπονομεύει την αυτοδιοίκησή του;

Και σε ό,τι αφορά την υβριστική αστειότητα ότι είμαι προβοκάτορας, δεν χωρά απάντηση, παρά ένα μόνο σχόλιο. Φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης.

Σε ό,τι αφορά τις αναφορές της κας Παπαρήγα: Η Ελλάδα, κυρία Παπαρήγα, ανήκει ισότιμα στην Ε.Ε.. Δεν μπορεί, λοιπόν, να αγνοούμε, ούτε τις Κοινοτικές Οδηγίες, που υποχρεούμαστε να εφαρμόσουμε, ούτε τις τάσεις που αναπτύσσονται στο σύγχρονο Κόσμο. Δεν μπορεί, όταν ο Κόσμος αλλάζει, εμείς να αφήνουμε τα πράγματα στάσιμα, καθηλωμένα στο χρεοκοπημένο παρελθόν. Δεν μπορεί, όταν αξιολογούνται τα πράγματα, να υποστηρίζεται ότι η «δωρεάν Παιδεία» κατάντησε ασήκωτο βάρος για την ελληνική οικογένεια – αληθές-  και όταν προωθούνται αλλαγές για τη βελτίωση των πραγμάτων, να αναπτύσσονται θέσεις που υπηρετούν τη συντήρηση της ίδιας κατάστασης.

Οφείλουμε όλοι να λέμε ξεκάθαρα την αλήθεια, χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς υπεκφυγές, αλλά και χωρίς αντιφάσεις. Οφείλουμε να παίρνουμε ξεκάθαρες θέσεις απέναντι στα προβλήματα που διαπιστώνουμε. Πάνω απ΄ όλα, οφείλουμε να τολμούμε αποφάσεις που δίνουν ουσιαστικές λύσεις.

Χρόνια, τώρα, σχεδόν όλες οι πολιτικές δυνάμεις…

  • συμφωνούμε ότι η δήθεν «δωρεάν Παιδεία» είχε γίνει το πιο βαρύ φορτίο για κάθε ελληνική οικογένεια.
  • Συμφωνούμε ότι τα ποσά που διατίθενται από τους πολίτες στην Παραπαιδεία είχαν φτάσει σε υπέρογκα -σε αβάσταχτα για τους οικονομικά ασθενέστερους- επίπεδα.
  • Συμφωνούμε ότι το Λύκειο είχε χάσει ουσιαστικά την αυτονομία του και λειτουργούσε περισσότερο σαν προθάλαμος στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Η Χώρα μας, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είχε φτάσει, εδώ και χρόνια, στο σημείο να κατέχει -κατ’ αναλογία του πληθυσμού βέβαια- παγκόσμιο ρεκόρ στην εξαγωγή φοιτητών. Είχε φτάσει στο σημείο να αντιμετωπίζει σοβαρότατο πρόβλημα ανεργίας, αλλά να χρηματοδοτεί με τους φοιτητές της τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης στο εξωτερικό. Είχε φτάσει στο σημείο να αναγνωρίζονται πτυχία ιδιωτικών πανεπιστημίων-ακόμη και αμφίβολης αξίας- με μόνη προϋπόθεση να λειτουργούν πέρα από τα σύνορά μας.

Αυτή είναι η πραγματικότητα! Και η πραγματικότητα αυτή δεν μπορεί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να διαιωνίζεται. Το λέω προς κάθε κατεύθυνση: Δεν μπορεί από τη μια να καταγγέλλονται τα πάντα και από την άλλη να διατυπώνεται ως πολιτική θέση η αξίωση να μην αλλάξει τίποτε. Δεν μπορεί ο συντηρητισμός -που δεν εξυπηρετεί παρά μόνο βολεμένα συμφέροντα- να βαφτίζεται πρόοδος.

Έρχομαι στα επιμέρους:

Σε ό,τι αφορά τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών: Είναι υποχρέωση της Χώρας μας -υποχρέωση που προκύπτει από την ισότιμη συμμετοχή μας στην ΕΕ- να προσαρμοστεί στις Κοινοτικές Οδηγίες, που προστατεύουν τις βασικές ευρωπαϊκές ελευθερίες. Η μη αναγνώριση επαγγελματικών προσόντων σε αποφοίτους ισότιμων αναγνωρισμένων Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων οδηγεί, αναπόφευκτα, τη χώρα μας στην καταδίκη της από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Η Ελλάδα λοιπόν δεν μπορεί παρά να εναρμονιστεί με το Κοινοτικό Δίκαιο. Αυτό όμως θα το κάνει, αφού προηγουμένως ελέγξει αυστηρότατα -με νομοθετική ρύθμιση- το χώρο των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών.

Σε ό,τι αφορά το άρθρο 16, επαναλαμβάνω: Βεβαίως θέλαμε την αναθεώρησή του. Ακόμη πιο βέβαιο όμως είναι ότι σεβόμαστε και θα σεβαστούμε το Σύνταγμα. Εμπιστευόμαστε το Δημόσιο Πανεπιστήμιο και επενδύουμε, πρωτίστως, σε αυτό. Πιστεύουμε όμως ότι η δημιουργική συνύπαρξη του μη κρατικού, μη κερδοσκοπικού πανεπιστημίου, με το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, υπηρετεί τα καλύτερα συμφέροντα της νέας γενιάς. Πιστεύουμε ότι η Παιδεία δεν είναι ούτε εμπόρευμα, ούτε πεδίο κερδοσκοπίας, αλλά δημόσιο αγαθό.

Οφείλουμε λοιπόν να αμφισβητήσουμε την απόλυτη κυριαρχία κάποιων βολεμένων και να επιτρέψουμε -όχι σε κερδοσκόπους που τρυπώνουν από την πίσω πόρτα στην εκπαίδευση- αλλά σε αυστηρά δομημένους Μη Κρατικούς -Μη Κερδοσκοπικούς Οργανισμούς να αξιοποιήσουν τις σύγχρονες δυνατότητες. Υπήρχε και υπάρχει η δυνατότητα νομοθετικής ρύθμισης, η οποία να ορίζει τους όρους και τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων, με τη μορφή Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου, γενικότερα.

Επιλογή μας είναι να συνεχίσουμε τις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις, με σεβασμό στο Σύνταγμα και τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της Χώρας. Στόχος είναι να μην αφήνουμε τις ευκαιρίες να περνούν και να χάνονται. Στόχος είναι μια πιο ποιοτική, πιο ανοιχτή, πιο ελεύθερη Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Δεν μπορεί, λοιπόν, κάποιοι να πρωτοστατούν σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής ενάντια στη νομιμότητα και, την ίδια στιγμή, να παριστάνουν τους προστάτες, τάχα, της συνταγματικότητας. Στις συντεταγμένες Πολιτείες, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πρώτιστη υποχρέωση όλων -και ιδίως των πολιτικών στελεχών- είναι ο σεβασμός και η σύμπραξη στην εφαρμογή των νόμων. Κάνουν ζημιά, μεγάλη ζημιά στη νέα γενιά όποιοι αντιμετωπίζουν την Παιδεία σαν πεδίο μικροκομματικής ή συντεχνιακής αντιπαράθεσης. Δεν προσθέτουν στον Τόπο. Αφαιρούν από το παρόν και υπονομεύουν το μέλλον. Και αυτό το δικαίωμα δεν το έχει κανείς.